ย”
บ่าวรับใช้มองเขาด้วยความสงสัย “เหตุใดต้องเปลี่ยนเป้าหมายกว่าพวกเราจะลักลอบเข้ามาในที่ว่าการอำเภอมันไม่ง่ายเลยต้องใช้เวลาดำเนินการตั้งสองเดือน ตอนนี้ให้เปลี่ยนเป้าหมายสองเดือนที่ผ่านมาไม่เปล่าประโยชน์หรือ”
“เปล่าประโยชน์แล้วอย่างไร” นักกวีวัยกลางคนพูดเสียงเย็นชา “งานที่พวกเราทำต้องนับเวลาด้วยหรือ หากล้มเหลวก็จะเสียทั้งเวลาและพลังงานและอาจถึงแก่ชีวิต แต่ถ้าสำเร็จเราก็จะอิ่มในครั้งเดียว แม้แต่เรื่องนี้ยังตระหนักไม่ได้เจ้าก็ไปเปลี่ยนอาชีพเสียเถอะ!”
เขาออกจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ บ่าวรับใช้ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแล้วโค้งกายให้อีกฝ่าย “นายท่านอย่าโกรธเลยพวกเราลงแรงกายแรงใจกับที่นี่ไปไม่น้อยก็เลยอยากถามไว้ก็เท่านั้น”
นักกวีวัยกลางคนเหลือบมองแล้วพูดว่า “การยึดครองที่ว่าการอำเภอเป็นความคิดที่ดี แต่การปลอมแปลงเป็นขุนนางปกครองท้องที่ระดับอำเภอนั้นยากเพราะอย่างไรก็ต้องรับตำแหน่งที่สูงขึ้น วันนี้ข้าพบเป้าหมายที่ยอดเยี่ยมความยากในการปลอมแปลงมีน้อยกว่าและได้ประโยชน์กว่าหลายเท่า”
“นายท่านหมายถึงผู้ใดกัน” ดวงตาของบ่าวรับใช้เป็นประกาย “อวบอ้วนกว่าที่ว่าการอำเภออีกหรือ”
นักกวีวัยกลางคนหัวเราะเยาะ “ที่ว่าการอำเภออ้วนแค่ไหนกัน ขุนนางปกครองอำเภอคนเดียว แต่เงินเดือนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เกาถางยากจนถึงขนาดต้องขุดยุ้งฉางออกมา แต่คงกินได้เพียงสามถึงห้าเดือนเท่านั้น เป้าหมายที่ข้าพูดถึงนั้นอ้วนกว่าที่ว่าการอ
