ภายในความมืดใบหน้าของหยางชูร้อนจนแทบระเบิด
เขาอ้าปาก “ท่าน…” จากนั้นก็ไปต่อไม่ถูก
หมิงเวยที่สงสัยในตอนแรกว่าตำแหน่งของสิ่งนั้นแปลกเกินไป หรือว่าเขาวางกระบี่ไว้ใต้เก้าอี้หรือ ยิ่งพอจับดูแล้วยิ่งไม่เข้าใจเหตุใดสิ่งนั้นถึงดูอุ่นๆ กัน
อีกอย่างใบหน้าของหยางชูแดงเช่นนี้ เขาหายใจแรงตัวสั่นงันงกเมื่อรู้สึกถึงมือของนางที่ลูบคลำตั้งแต่หัวจรดปลาย…
จู่ๆ หมิงเวยที่สัมผัสถึงช่วงล่างก็เข้าใจขึ้นมาแล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไร
หืม…มีช่องว่างระหว่างทฤษฎีกับความเป็นจริง…นางตอบสนองด้วยการวัดขนาดอย่างว่องไว…
จากนั้นก็ครุ่นคิดอยู่เงียบๆ ในหนังสือเขียนว่าอะไรนะ นี่มันดูมากเกินไปเล็กน้อย!
“ท่าน…นี่ท่าน” หยางชูรู้สึกว่าหัวของเขากำลังจะระเบิด ทุกเส้นประสาทแทบจะขาดผึง เขารู้สึกเขินมากอยากดันมือของนางออก แต่ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมนี้ก็แอบหวังให้นางทำต่อไป
ในที่สุดสติของเขาก็กลับมาหยางชูจับมือนางออกไปอย่างยากลำบาก
หมิงเวยรู้สึกเสียดายเล็กน้อยนางอยากสำรวจให้แน่ใจเสียก่อน!
หลังจากคิดเช่นนี้นางก็ถูกเขากอดอย่างกะทันหัน เขากอดนางแน่นมาก
นางอาจรู้สึกเจ็บเล็กน้อย แต่เขาควบคุมนางไม่ให้เคลื่อนไหวไม่กล้าให้นางแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรแตะต้องอีก
แต่การยับยั้งเรื่องนี้ที่ไม่มีการยั่วยวนมาก่อนจึงต้องอดทนอดกลั้นต่อไป ตัวจริงที่มีชีวิตอยู่ข้างกายเขา แม้ความฝันที่สวยงามที่สุดเขาก็ยังไม่กล้าที่จะไปถึงระดับนั้นจึงไม่ง่ายเลยที่จะระงับมัน
หย
