้แล้วเหลือเพียงออกแรงให้ดีที่สุดเพื่อให้ใช้งานได้มากขึ้น
ตอนนี้ยังมีฟู่จินอยู่ในเมืองหลวง ตราบใดที่ที่แห่งนั้นไม่เหมาะให้หยางชูย่างเท้าเข้าไป พวกเขาก็จะสามารถอยู่ที่เกาถางได้เป็นเวลานาน เพราะฉะนั้นขอเพียงจัดการให้ดีก็เพียงพอแล้ว
“คุณชายขอรับ”
หนิงซิวและหมิงเวยดูเหมือนจะบรรลุข้อตกลงกันแล้ว อาสวนจึงมองคุณชายของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
หยางชูยิ้ม “ให้พวกท่านอยู่สถานที่เช่นนี้ดูไม่ยุติธรรมจริงๆ”
หมิงเวยพยักหน้า และหยิบตั๋วเงินกองหนาออกมา “อาสวน พรุ่งนี้เจ้าเข้าไปในเมืองเพื่อกระจายข่าว พวกเราต้องการพ่อค้าจำนวนมากเพื่อจัดหาสินค้า และต้องใช้แรงงานจำนวนมากด้วย”
อาสวนพูด “แม่นางหมิง พวกเราก็พกเงินมาจำนวนมากเช่นกันขอรับ”
หมิงเวยยิ้มและโบกมือ “วางใจเถอะ เงินที่พวกเรานำมาด้วยยังมีอยู่มากไม่มีทางใช้จ่ายหมดหรอก ยิ่งไปกว่านั้นกิจการในเมืองหลวงข้าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ภายในระยะเวลาหนึ่งปีหรือปีครึ่ง เส้นทางการค้าของพวกเขาจะมาถึงที่นี่พวกเราไม่ขาดเงินแน่นอน”
อาสวนเหลือบมองหยางชูแล้วรับตั๋วเงินมา “ขอรับ…”
ในระหว่างที่พวกเขาพูดคุยถึงรายละเอียดเพิ่มเติมอยู่นั้น เนื้อที่ตัวฝูและเสี่ยวถงย่างก็เสร็จเรียบร้อย ดังนั้นพวกเขาจึงร่วมรับประทานอาหารมื้อใหญ่ด้วยกัน
เมื่อทานอิ่มแล้วท้องฟ้าก็เริ่มมืด
หนิงซิวกลับไปพักผ่อน เสี่ยวถงช่วยตัวฝูทำความสะอาดเรือน อาหว่านนั่งลงที่ระเบียงพลางฟังเสียงคนจากคอกม้าด้วยความ
