งุนงง
อาสวนที่เสร็จจากหน้าที่เห็นนางพิงเสาทำท่าทางเหมือนคนหลุดเข้าไปในโลกจินตนาการของตนเอง เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปนั่งข้างกายนาง
“แม่นางหมิงไม่มาเจ้าไม่พอใจ พอนางมาเจ้าก็ไม่พอใจอีกหรือ”
อาหว่านเหลือบมองเขานางเอนศีรษะไปพิงเสาแล้วพูดอย่างเฉื่อยชาว่า
“ข้าไม่ได้ไม่พอใจ”
อาสวนพยักหน้า “เจ้าทำท่าทางหมดอาลัยตายยากถึงเพียงนี้ยังบอกว่าไม่ได้ไม่พอใจอีกหรือ” เป็นเรื่องยากสำหรับอาหว่านที่จะเถียงกับเขานางจึงเอาหัวโขกเสาต่อ
อาสวนทำได้เพียงดึงนางขึ้นมา “เจ้าโขกหัวไปเช่นนี้เดี๋ยวผมก็ยุ่งเอาหรอก”
เขาคิดในใจว่าคนน่าเกลียดได้ แต่ผมไม่สามารถยุ่งได้
อาหว่านนั่งตัวตรงแล้วพูดว่า “อาสวน เจ้าเข้าใจความรู้สึกนั้นหรือไม่ เรื่องที่ข้าคิดมาหลายปีแล้วแต่ไม่กล้าทำ แต่เพราะคนน่ารังเกียจผู้หนึ่งกลับทำให้มันเป็นจริงได้”
อาสวนคิดตาม “เจ้าพูดถึงแม่นางหมิงหรือ”
อาหว่านกอดเข่าเงยหน้ามองพระจันทร์บนท้องฟ้า “ข้ารู้ว่านางคิดจะทำอะไร นางเดินทางมาตั้งไกลถึงที่นี่ พกคนและเงินมาจำนวนมาก อีกทั้งยังบอกอีกว่าจะสร้างวัง…” นางชะงักแล้วพูดเสียงเบา “นางต้องการไม่ให้คุณชายถูกผู้อื่นควบคุม”
นางไม่อยากพูดละเอียดกว่านี้ แต่อาสวนเข้าใจในสิ่งที่นางพูด
“เจ้า…”
“เรื่องนี้พูดได้ระหว่างเราสองคนเท่านั้น” อาหว่านพูดเสียงเบา “ก่อนที่คุณชายจะมีอำนาจมากพอพวกเราต้องไม่ให้ผู้อื่นเห็นเจตนาของพวกเรา”
อาสวนหัวเราะและเคาะหน้าผากนาง “วางใจเถอะ ข้าไม
