่ได้โง่”
อาหว่านมองเขาด้วยแววตาไหววูบ “อาสวน เรื่องสำคัญเพียงนี้เจ้าไม่กังวลเลยหรือ”
อาสวนตอบอย่างไม่ลังเล “ข้าแซ่หยาง ความตั้งใจของคุณชายคือภารกิจของข้า”
เขามองอาหว่านและพูดเสียงเบา “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ จู่ๆ คุณชายก็ถูกส่งเข้าคุกหลวง เรื่องนี้ต้องมีเหตุผลเบื้องหลังชวนให้คิดแน่ แม้แต่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงยังไม่คัดค้านแสดงให้เห็นว่าในเมืองหลวงไม่มีที่สำหรับคุณชาย ในเมื่อไม่มีทางพวกเราจึงทำได้เพียงหาหนทางอื่นอย่างไม่ลังเล”
อาหว่านมองเขาด้วยความประหลาดใจ และในที่สุดนางก็หัวเราะเบาๆ ออกมา “อาสวน เจ้าต้องประสบความสำเร็จในอนาคตแน่” ตอนแรกนางคิดว่าอาสวนคงรับไม่ไหว แต่เขากลับตัดสินใจไว้นานแล้ว
อาสวนลูบผมนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “สำเร็จหรือไม่ข้าไม่คิดมาก แค่หวังว่าจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับทุกคนก็พอ หากมีผู้ใดคิดจะทำลาย พวกเราคงต้องล้มอีกฝ่ายลงก่อน!” อาหว่านพยักหน้าอย่างหนักแน่นพวกเขามีศัตรูแค้นร่วมกัน
หลังพูดคุยเรื่องนี้กันเรียบร้อยสายตาของอาหว่านมองไปที่ห้องของหยางชู
ไฟห้องยังสว่างอยู่มีเงาคนเดินผ่านเป็นครั้งคราว กลางดึกเช่นนี้ชายหญิงอยู่ห้องเดียวกันไม่น่าสงสัยเลยสักนิด อาหว่านคิดอย่างขุ่นเคือง
“เดี๋ยวเจ้าจะทำอะไร” อาสวนรั้งอาหว่านที่ก้มตัวถอดรองเท้าแล้วมุ่งตรงไปที่ห้องนั้น
“เงียบหน่อย!” อาหว่านทำมือให้อีกฝ่ายเงียบ “เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่”
“….”
อาหว่านพูดอีกว่า “นางมีสั
