ญญาหมั้นหมาย และยังไม่ได้ถอนหมั้น ข้าไม่สามารถปล่อยให้คุณชายทำเรื่องผิดได้” อาสวนลังเลพอเขาคลายมือลงอาหว่านก็เดินผ่านไปเสียแล้ว
…………
ในตอนนี้ชายหญิงที่อยู่ร่วมกันในห้องกำลังเปิดกล่องขนาดใหญ่เพื่อออกความคิดเห็น กล่องเหล่านี้เป็นสัมภาระที่หยางชูนำมา
หมิงเวยหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วทาบกับตัวเขา “พรุ่งนี้ท่านใส่ตัวนี้เถอะ ช่วงนี้ท่านทำร้ายตัวเองมากไปหน่อยแต่งตัวล้าหลังไปแล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปข้าจะฟื้นฟูความเป็นคุณชายของท่านเอง ชุดขี่ม้าก็พยายามแต่งให้งดงามขึ้นหน่อยนะเจ้าคะ”
“ได้” ไม่ว่านางจะพูดอะไรเขาก็ว่าดีหมด
เขานั่งอยู่ที่โต๊ะมองดูนางเดินไปรอบๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องไม่ละสายตาไปไหน หมิงเวยรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ถูกเขาจ้องมองเช่นนี้ นางยกเท้าขึ้นปิดกล่องทีละกล่องแล้วนั่งถัดจากเขา
“ท่านดูมาทั้งคืนแล้วไม่เหนื่อยหรือ”
เขาส่ายหน้า “ให้ดูถึงคืนพรุ่งนี้ก็ไม่เหนื่อย”
หมิงเวยคว้ามือของเขา และลูบผิวหนังหยาบกระด้างบนฝ่ามือนั้น “ท่านรู้ว่าข้าคิดจะทำอะไรใช่หรือไม่” หยางชูพยักหน้า
“ปล่อยให้ข้าทำเช่นนี้ เพราะท่านเห็นด้วยกับเส้นทางนี้เอง หรือเพียงแค่สมยอมให้ข้าเจ้าคะ”
หยางชูตอบอย่างตรงไปตรงมา “ทั้งสองอย่าง แต่ตอนนี้ปัจจัยที่เกี่ยวกับท่านมีมากกว่า ข้ารู้สึกว่าหากต้องไปถึงจุดนั้นจริงๆ มันคงจะดีกว่าหากมีทางเลือกหลายทางมากกว่านี้”
หมิงเวยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ นางก็ต้องเลิกคิ้วแล
