ะภักดีต่อแผ่นดิน เขาไม่พอใจคนที่ดำรงตำแหน่งในปัจจุบันแต่ก็ไม่มีเจตนาที่จะก่อกบฏ
เจี่ยงเหวินเฟิงผู้บริสุทธิ์ถูกฟู่จินลากให้ลงเรือลำเดียวกัน อีกทั้งเขายังเป็นหนี้บุญคุณหมิงเวย และมีความกลัวว่าพวกเขาจะไปก่อเรื่องที่ไม่เข้าท่าเข้า
สิ่งที่เสวียนเฟยต้องการปกป้องคือโชคชะตาของแผ่นดิน ตราบใดที่โชคชะตาแผ่นดินต้าฉียังไม่ล่มสลาย ฮ่องเต้จะทำอะไรเขาไม่สนใจอยู่แล้ว ส่วนชาติกำเนิดของหยางชูเขาเองก็ไม่สนใจเช่นกัน
หนิงซิวจริงใจ และหวังดีต่อหยางชูจากใจจริง แต่เขาหวังจะให้หยางชูอยู่ห่างจากความขัดแย้งนี้มากกว่าต้องการให้เขาใช้ชีวิตอย่างอิสระ แทนที่จะจมลงไปในกระแสวังวนของอำนาจฮ่องเต้ มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่พยายามจะกบฏอย่างใจจดใจจ่อ
กล่าวอีกนัยหนึ่งมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เป็นเพื่อนร่วมทางอย่างแท้จริง
“มา ดื่มให้เพื่อนร่วมทางเสียหน่อย” ฟู่จินรินสุราจนเต็มจอก
หมิงเวยยกถ้วยชาขึ้นชนแก้วกัน
หลังจากที่ฟู่จินดื่มเสร็จแล้วเขาก็หยิบตะเกียบจุ่มสุราลงบนโต๊ะแล้วถามว่า “ในเมื่อแม่นางพูดเช่นนี้ถ้าเช่นนั้นข้าไม่เกรงใจที่จะถามล่ะ”
หมิงเวยพยักหน้า “เชิญถามมาได้เลยเจ้าค่ะ”
ฟู่จินเขียนตัวอักษรบนโต๊ะช้าๆ “ดูเหมือนว่ามิตรภาพระหว่างแม่นางกับคุณชายจะไม่ธรรมดา ถ้าเช่นนั้นที่แม่นางทุ่มเทช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่เพราะต้องการตำแหน่งนั้นใช่หรือไม่”
หมิงเวยมองลงนางเห็นคำว่าหงส์ถูกเขียนด้วยสุราบนโต๊ะ ฟู่จินเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยส
