อยู่เห็นแก่มิตรภาพกว่าสิบปีของพวกเรา เปิ่นหวางจะดูแลนางแทนเจ้าเป็น อย่าง ดี!”
หยางชูป้อนถั่วชิ้นสุดท้ายเสร็จก็จัดการเช็ดมือจากนั้นม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปหาอันอ๋อง อันอ๋องตื่นเต้นมาก
โกรธแล้วใช่หรือไม่ แต่เขาไม่เชื่อว่าคนอย่างหยางซานจะกล้าลงมือ…
“อา!” อันอ๋องกรีดร้องจู่ๆ หยางชูก็จับคอของเขา
“ปล่อยนะ! หยางซานเจ้าคิดจะทำอะไร” อันอ๋องตะโกนเสียงดังขณะพยายามสลัดตัวให้หลุดออกจากมือของอีกฝ่าย
แต่เมื่อเขาถอยหลังหนึ่งก้าวหยางชูก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทั้งสองถอยกันไปมาจนสุดท้ายเขาถูกกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง
“องค์ชาย!” องครักษ์ของอันอ๋องรีบเข้าไปช่วยเจ้านาย
อาสวนเห็นดังนั้นก็ทิ้งงานในมือแล้วพาคนรับใช้ตระกูลหยางพุ่งเข้าไปหาพลางตะโกนขึ้นว่า “คุณชายใจเย็นก่อนขอรับ! เขาเป็นอันอ๋องนะขอรับ!” ในขณะเดียวกันเขาก็กีดกันองครักษ์ของอันอ๋องไม่ให้พวกเขาแตะต้องหยางชู
เกิดความวุ่นวายหน้าจวนโป๋วหลิงโหวทันที แผ่นหลังของอันอ๋องติดกำแพง ลำคอของเขาถูกหยางชูบีบจนหายใจไม่ออกตนทำได้เพียงเปิดปากยื่นลิ้นหายใจ หยางชูก้มลงมองเขาอย่างเย็นชา อันอ๋องถูกสายตาของอีกฝ่ายจ้องมองจนตัวสั่น
หลังจากต่อสู้กันมานานกว่าสิบปีเขาถูกหยางชูกลั่นแกล้งมาไม่น้อย แต่มันไม่มีอะไรมากไปกว่าการกล่าวหา การกลั่นแกล้งรังแกเขาด้วยกำลังหรือฉกฉวยสิ่งของไปจากมือของเขา
จนกระทั่งตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าเมื่อก่อนหยางชูแค่ยอมเขาก็เท่านั้น เขา
