างคิดว่านอกจากขอยืมทางลับเข้ามาในวังนางคงต้องคิดหาวิธีกลบร่องรอยเพื่อพาหยางชูไปที่พระราชวังเชียนชิวด้วยตนเอง
ไม่คิดว่าเสวียนเฟยจะคิดหาวิธีแจ้งข่าวกับเผยกุ้ยเฟยแล้ว พบกันที่ศาลเจ้าดูปลอดภัยกว่าพระราชวังเชียนชิวมาก ราชครูที่สามารถเข้าสู่เส้นทางของปีศาจมีความสามารถจริงๆ
ขณะที่พวกเขากำลังพูดอยู่ ชายชราผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาหา และพาพวกเขาไปที่ห้องโถงด้านข้าง
ทั้งสามคนรอไม่นานก็เกิดความโกลาหลขึ้นด้านนอก พวกเขาได้ยินเสียงแหลมเล็กน้อยพูดว่า “ระวังด้วย! เหนียงเหนียงเพิ่งอาการดีขึ้นตากลมไม่ค่อยได้”
หยางชูได้ยินก็รู้ว่าเป็นชุยชุ่น
เผยกุ้ยเฟยมาถึงแล้ว เขากำหมัดโดยไม่รู้ตัวหายใจเข้าเล็กน้อย
เมื่อก่อนเขาได้พบเผยกุ้ยเฟยมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ความหมายมันต่างออกไป นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพบกันหลังจากที่เขารู้ชาติกำเนิดของตน
ด้านนอกเผยกุ้ยเฟยลงจากเกี้ยวแล้วถูกประคองพาเข้าไปในห้องสวดมนต์
หลังจุดธูปเทียนขอพรแล้วเผยกุ้ยเฟยก็ลูบห่อผ้าที่ว่างเปล่าจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ให้เปิ่นกงได้อยู่กับลูกที่ไม่มีวาสนาได้เกิดสักครู่เถิดพวกเจ้าออกไปเถอะ”
ใบหน้าซีดเซียวและแววตาเศร้าสร้อยทำให้ไม่มีผู้ใดสงสัยอะไร ก่อนที่ชุยชุ่นจะถอยออกไปได้พูดขึ้นว่า “เหนียงเหนียงอย่าเศร้าไปเลยมิเช่นนั้นฝ่าบาทคงไม่สบายใจเป็นแน่”
เผยกุ้ยเฟยพยักหน้า “รู้แล้ว เจ้าออกไปเถอะ”
นางในค่อยๆ ถอยออกไปทีละคนจนในที่สุดภายในห้องเหลือเผยกุ้ยเฟยเพีย
