้อกูลกันหรอกหรือ แม้จะไม่ใช่สหายแต่ก็พยายามอย่างหนักเพื่อเป้าหมายเดียวกันย่อมถือว่าเป็นสหายร่วมทางใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านควรไว้วางใจข้ามากกว่านี้”
เสวียนเฟยกระตุกมุมปาก สามัคคีเกื้อกูลกันหรือเห็นได้ชัดว่านางขอให้เขาช่วยอย่างไม่มีเงื่อนไขทุกครั้ง
ราวกับว่ารู้ความคิดของเขาหมิงเวยพูดว่า “พอคิดดูแล้วการแข่งขันที่เสวียนตูกวันข้าไม่ได้ช่วยท่านหรือ”
เสวียนเฟยหัวเราะเสียงเย็นต่อให้นางไม่ช่วยเขา เขาก็ผ่านไปได้อย่างราบรื่นอยู่แล้ว แต่ที่นางพูดมาก็มีเหตุผลมีเป้าหมายเดียวกันช่วยไปก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร
องค์ชายทั้งหลายมีคุณธรรมอย่างไร เขาเองก็รู้ดีเป็นการยากที่จะคาดเดาว่าแผ่นดินต้าฉีในอนาคตจะเป็นไปในทิศทางไหน การสนับสนุนดาวตี้ชิงที่ซ่อนอยู่ถือว่ามีทางเลือกเพิ่มอีกหนึ่งไม่เห็นจะมีอะไรไม่ดี
เมื่อตัดสินใจได้เสวียนเฟยก็พูดว่า “ให้ยืมใช้ทางลับได้ แต่ท่านต้องมีสิ่งมาแลกเปลี่ยน”
หมิงเวยคิด “ข้ามีวิชาลับท่านอยากรู้หรือไม่เจ้าคะ”
“อยาก!” เสวียนเฟยตอบอย่างไม่ลังเล เขาไม่มีอะไรเสียหายการรู้วิชาลับเพิ่มถือว่ามีค่ามาก เหมือนนกยักษ์เมื่อครั้งก่อนเพราะยันต์จึงสามารถบินได้ในช่วงเวลาสั้นๆ หากทำได้ดีก็เท่ากับว่าได้ความรู้เพิ่มขึ้น
จากมุมมองนี้ให้นางใช้ประโยชน์เพิ่มก็ไม่มีอะไรเสียหายวันหนึ่งนางอาจขุดวิชาลับทั้งหมดของนางออกมาก็เป็นได้
“ได้เจ้าค่ะ” หมิงเวยยิ้ม “ข้าจะบอกคาถาแก่ท่านก่อนรอให้ได้ใช้ทางลับแล้วข้าจะบอกวิธีฝึก
