ฝน” เมื่อเห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนใจดีของนาง เสวียนเฟยรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังนางคงไม่ได้โกงเขาหรอกนะ
…………
หลังจากที่หยางชูอาบน้ำล้างตัวเสร็จเขาก็เดินทางไปเพื่อขอบพระทัยฮ่องเต้
ฮ่องเต้ได้พบเขาโดยไม่คาดคิด พระองค์ยังช่วยประคองเขาเหมือนครั้งตอนที่ยังใกล้ชิดกัน
หยางชูสับสน ในใจของฮ่องเต้นั้นยากที่จะคาดเดาเห็นได้ชัดว่าตัวเขาถูกส่งเข้าคุกหลวงเพราะพระองค์ทรงไม่พอพระทัยเพียงเล็กน้อย แต่พอออกมากลับปฏิบัติต่อเขาด้วยความรักใคร่
“สบายดีหรือไม่” ฮ่องเต้ถามใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่นุ่มนวลราวกับผู้อาวุโสที่ไม่มีที่ติ
หยางชูก้มหน้า “ทูลฝ่าบาทกระหม่อมสบายดีพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้าแล้วชี้ไปยังถ้วยอาหารที่นางในนำมาถวาย “วันนี้ทางวังได้หน่อไม้สดมา ห้องเครื่องจึงได้ทำน้ำแกงหน่อไม้ เจิ้นจำได้ว่าเจ้าชอบทานเลยให้พวกเขาทำเตรียมไว้ดูเหมือนว่าหลายวันนี้เจ้าจะไม่ได้ทานอะไรดีๆ เลย ทานน้ำแกงก่อนเถิด”
หยางชูกล่าวขอบพระทัยแล้วเขาก็ทานเงียบๆ ภายใต้สายตาของฮ่องเต้
อันที่จริงเขาไม่สามารถลิ้มรสอะไรได้เลยในใจคิดว่ามันไร้สาระสิ้นดี
รอจนเขาทานเสร็จฮ่องเต้ก็พยักหน้าอย่างสบายใจ “เมื่อไปที่เกาถางแล้วเจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ ที่นั่นไม่เหมือนเมืองหลวงหน้าหนาวอากาศเย็นกว่ามาก กลับไปบอกป้าของเจ้าให้เตรียมเสื้อขนสัตว์ไว้เยอะๆ จะได้ไม่หนาวเข้าใจหรือไม่”
ปากหยางชูตอบรับแต่เขาคิดในใจว่าหากสงสารเขาจริงๆ เหตุใดไม่รอให้พ้นฤดูหนาวไปก่อนแล้
