ยู่ภายใต้ชื่อของเขาอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดซึ่งทำรายได้ได้ทุกวัน เขานำออกมาได้อย่างชาญฉลาด เมื่อรู้ว่าอนาคตต้องพึ่งชื่อเสียงของจวน เมื่อให้มาแล้วจะปฏิเสธได้อย่างไรล่ะ
โป๋วหลิงโหวฮูหยินพูดว่า “หลานวางใจเถอะ ป้าจะดูแลแทนให้ ต้องการอะไรก็เขียนจดหมายกลับมาได้พวกเรามีพร้อมทุกอย่างไม่ขาดสิ่งใด”
“ขอบคุณท่านป้ามากขอรับ”
หลังจากพูดคุยต่อไม่กี่คำหยางชูก็ขอตัวกลับ อันที่จริงเขารู้อยู่แก่ใจว่าทุกคนยังไว้หน้ากันจึงพูดด้วยความเกรงใจ เขาจงใจเอาทรัพย์สินเหล่านั้นออกไปเพื่อติดสินบนพวกเขา
ตระกูลเผยไม่สนใจพวกเขาสองแม่ลูกการไปของเขาในครั้งนี้หากเกิดเรื่องขึ้นกับเผยกุ้ยเฟยพวกเขาก็จะสามารถยื่นมือเข้ามาได้
“คุณชาย” เสี่ยวถงมองเขากลับมาด้วยดวงตาแดงก่ำ “ท่านต้องไปซีเป่ยจริงๆ หรือเจ้าคะ”
หยางชูลูบศีรษะนางแล้วยิ้ม “ใช่! เจ้าอยากไปด้วยหรือไม่ ที่นั่นไม่ได้เจริญเท่าเมืองหลวง การกินอยู่ไม่ได้ดีอะไร แต่ยังมีข้าอยู่ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าโดนรังแกแน่”
“ไปเจ้าค่ะ!” เสี่ยวถงกอดแขนของเขา “ข้าบอกพี่อาหว่านแล้ว คุณชายไปที่ใดพวกเราจะไปที่นั่นด้วย! ลำบากอะไรกันหากพวกเราอยู่ด้วยกันอะไรก็ไม่กลัวทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
หยางชูยิ้มเขารู้สึกมีความสุขมากขึ้น “ได้ พวกเราไปด้วยกันเถอะ”
พูดประโยคนี้เขาก็นึกถึงหมิงเวยขึ้นมา
นางจะเต็มใจ…ช่างเถอะ นางมีครอบครัวและเพื่อนที่เมืองหลวงเขาจะเห็นแก่ตัวได้อย่างไรกัน
