ป็นเพราะหม่อมฉันทำให้ล้าช้าตอนนี้หม่อมฉันไม่เป็นอะไรแล้วฝ่าบาทไปว่าราชกิจต่อเถิดเพคะ”
ฮ่องเต้พูดเสียงเบา “เจิ้นยังอยากอยู่กับเจ้าอีกสักหน่อย”
เผยกุ้ยเฟยยิ้มแล้วส่ายหน้า “หม่อมฉันง่วงแล้วอยากพักผ่อนพอดี ฝ่าบาทอยู่ที่นี่อาจรบกวนหม่อมฉันนะเพคะ”
ประโยคหลังมีแอบตำหนิเล็กน้อยที่มักไปพบในเวลาปกติ เป็นความใกล้ชิดที่ทำให้ฮ่องเต้รู้สึกราวกับดื่มน้ำผึ้ง พระองค์ลุกขึ้นแล้วตรัสว่า “ได้ เจ้าพักผ่อนเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องที่เจิ้นรับปากเจ้าเจิ้นทำได้แน่นอน”
หลังจากนั้นชุยชุ่นและคนอื่นๆ ก็ถูกเรียก พวกเขาได้รับการกำชับอยู่หลายครั้งก่อนที่ฮ่องเต้จะจากไปด้วยความพอใจ
เมื่อนางในถอยออกไปเผยกุ้ยเฟยนอนลงบนเตียง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ หายไป นางมองผ้าม่านเหนือศีรษะเงียบๆ
สีน้ำเงินเข้มให้ความรู้สึกหม่นๆ ยิ่งเสริมให้ดูเศร้าโศกขึ้นไปอีกเปลี่ยนได้ถูกจังหวะพอดีเลย
นางอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปแตะหน้าท้องส่วนล่างของตนเองแล้วหลับตาแน่น เผยให้เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดเล็กน้อยนางกัดปากแน่นแล้วตัดสินใจอย่างแน่วแน่
เด็กคนนี้ไม่ควรเกิดมา!
ไม่ควรได้รับความรักให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว
ฮ่องเต้เสด็จกลับไปที่ท้องพระโรงด้วยความสบายใจ และสั่งให้ว่านต้าเป่าเรียกเหล่าขุนนางมาหาเพื่อประชุม
เหล่าขุนนางต่างประหลาดใจว่าเหตุใดฮ่องเต้ถึงได้อารมณ์ดีเพียงแต่พวกเขาไม่ใช่พวกสามนางหกแม่[1] หลังถวายพระพรเสร็จพวกเขาก็หารือราชกิจต่อ
