ผิดแบบเดิมอีกแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอดีตก็ให้มันผ่านไปเถิด เขาเป็นลูกของหม่อมฉันแน่นอนว่าหม่อมฉันต้องรู้สึกสงสารเขา แล้วยังฝ่าบาทไม่แน่ว่าเราอาจมีลูกในอนาคต…ดังนั้นเพื่อเขาแค่คนเดียวมันคงไม่ยุติธรรมที่จะละทิ้งพวกท่าน”
ฮ่องเต้รู้สึกสะเทือนใจและจับมือนางไว้แน่น “สนมรัก เจิ้นทำให้เจ้าเสียใจ…”
เผยกุ้ยเฟยเอนกายพิงเขาด้วยความเหน็ดเหนื่อยแล้วพูดเสียงเบา “เพราะฉะนั้นฝ่าบาทเพื่ออนาคตที่ดีกว่าของพวกเราทรงปล่อยเขาไปเถิดเพคะ เขาเติบใหญ่แล้วต่อไปต้องแต่งงานมีบุตร ต้องมีครอบครัวเป็นของตนเอง…หม่อมฉันไม่มีอะไรที่ต้องปล่อย ขอเพียงฝ่าบาทให้อภัยเขาเพียงเท่านี้หม่อมฉันก็ไม่กังวลอะไรอีกแล้ว…”
“ได้! เจิ้นจะเชื่อฟังเจ้า!” ฮ่องเต้ให้สัญญากับนาง
ผ่านไปสักพักเสียงเบาๆ ของว่านต้าเป่าดังมาจากด้านนอก “ฝ่าบาท ยาของกุ้ยเฟยเสร็จเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้อารมณ์ดี “รีบเอาเข้ามาเร็ว”
ว่านต้าเป่าเข้ามาพร้อมกับถ้วยยาและรู้สึกประหลาดใจที่เห็นทั้งสองคนยิ้มให้กัน ฮ่องเต้ทรงป้อนยากุ้ยเฟยด้วยตัวพระองค์เอง ถึงแม้ใบหน้าของทั้งสองมีร่องรอยเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา แต่ตอนนี้มีท่าทางอารมณ์ดีอีกทั้งยังมีเสียงกระซิบหัวเราะอีก
เกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงได้ดีกันเร็วเพียงนี้
หลังดื่มยาเสร็จทั้งสองก็พูดคุยกันสักพักเมื่อเห็นว่าเลยเวลาบ่ายไปแล้ว เผยกุ้ยเฟยมีอาการง่วงงุนจึงตรัสว่า “ฝ่าบาทยังไม่ได้ว่าราชกิจตอนเช้าเลยใช่หรือไม่เพคะ เ
