แต่เขาก็ยังอยากดิ้นรนอีกสักนิด “ไปกับข้าต่างกันตรงไหน เจ้ามีความสามารถสูงส่งเพียงนี้วันหนึ่งทักษะกระบี่เจ้าสามารถขึ้นไปสู่จุดสูงสุดได้แน่ เมื่อถึงเวลานั้นค่อยกลับมาถามเขาก็ได้เหมือนกัน”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะให้ข้าฆ่าเขาแล้วปล่อยให้ลูกหลานไม่เอาไหนเหล่านั้นทำลายแผ่นดินนี้หรือ” หยางชูส่ายหน้า “นี่เป็นแผ่นดินของตระกูลเจียง และเป็นแผ่นดินของทุกคนในใต้หล้านี้ด้วย ท่านย่าคงไม่หวังว่าข้าจะเพิกเฉยต่อสถานการณ์เพื่อการแก้แค้นส่วนตัวหรอก”
เขาสามารถแก้แค้นได้ แต่เขาก็ต้องให้แผ่นดินต้าฉีมีอนาคตที่ดีกว่านี้ เขาที่เป็นเช่นนั้นถึงจะมีคุณสมบัติที่จะแก้แค้น
ฟู่จินพูดอย่างมีความสุขว่า “องค์หญิงใหญ่มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลจริงๆ ที่แท้นางสอนท่านเช่นนี้ ข้าคิดว่าข่าวลือพวกนั้น…ฮ่าๆ ดีแล้วที่เป็นเรื่องเท็จ” ช่วยประหยัดเวลาที่ต้องคิดหาวิธีสั่งสอนบทเรียนให้อีกฝ่ายได้ดี
“พวกเราบรรลุข้อตกลงกันแล้วใช่หรือไม่” ฟู่จินมองทีละคน
หนิงซิวหันหน้าไปทางอื่น แม้ว่าเขาจะไม่เต็มใจ แต่หยางชูยืนกรานที่จะทำเช่นนั้น เขาจึงทำได้เพียงคอยให้ความช่วยเหลือ
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่น “อาจารย์อนุญาตให้ข้าถอนตัวได้หรือ”
ฟู่จินตบไหล่เขาด้วยรอยยิ้มแน่นอนว่าไม่อนุญาต
เสวียนเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หน้าที่ของเสวียนตูกวันคือปกป้องโชคชะตาของต้าฉี ข้าไม่สามารถช่วยท่านก่อกบฏได้ แต่หากวันหนึ่งชะตาของต้าฉีตกต่ำข้าจะเลือกอนาคตที่ดีกว่าแทน
