พียงไม่กี่เดือน”
เหตุการณ์ในอดีตสำหรับพวกเขาในที่นี้นั้นเป็นเพียงแค่เรื่องราว พวกเขายังเด็กเกินไป เมื่อถึงเวลาที่พวกเขารับรู้มันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของหนังสือไปแล้ว เป็นการยากที่จะเข้าใจความตื่นเต้น
หลังจากที่ฟังฟู่จินเล่ามาช้าๆ ถึงได้รู้ว่านี่เป็นประวัติศาสตร์แบบไหนสำหรับแคว้นต้าฉี
ฮ่องเต้ไท่จู่ทรงครองอำนาจมายี่สิบกว่าปี สร้างกองทัพที่ยิ่งใหญ่ และองค์ชายทั้งสามที่เชี่ยวชาญในด้านการทหาร หากไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นไม่แน่ว่าแคว้นต้าฉีอาจสามารถรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียวได้
“หลังจากนั้นฮ่องเต้ไท่จู่ก็แต่งตั้งจ้าวอ๋องขึ้นเป็นไท่จื่อ ข้าที่เห็นว่าเรื่องนี้สิ้นสุดลงแล้วจึงคิดเดินทางไปยังสถานศึกษาซานไถ สำหรับหวงไท่ซุนเฟยและบุตรชายก็ส่งให้องค์หญิงใหญ่ดูแล เท่าที่ข้าทราบฉินอ๋องและจิ้นอ๋องไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ภรรยาและบุตรของพวกเขายังปลอดภัย ตั้งแต่สมัยโบราณหากมีพระนัดดารัชทายาทแต่ไม่มีเหลนจ้าวอ๋องจะไม่มีทางทำร้ายพวกเขาสองแม่ลูกได้” เจี่ยงเหวินเฟิงได้ยินเรื่องนี้ก็พยักหน้าเห็นด้วย
ไม่ว่าไท่จื่อองค์ก่อนจะมีชื่อเสียงมากเพียงใดก็ตาม แต่ถ้าฮ่องเต้ไท่จู่แต่งตั้งไท่จื่อองค์ใหม่ เขาถือเป็นสายเลือดโดยตรงผู้ที่รักหลานชายจนแต่งตั้งเขาเป็นหวงไท่ซุน[4] แต่ไม่ได้แต่งตั้งผู้เป็นเหลน ในความเป็นจริงแล้วจากบิดาสู่บุตรชายถือเป็นการถ่ายทอดซึ่งกันและกันทางสายเลือดที่แท้จริง แต่เกรงว่าจากบรรพบุรุษสู่หลานจะไม่ได้ชอบด้วย
