วัชพืช ภายในเรือนมีไฟส่องสว่างเล็กน้อย
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในเรือน จากนั้นหนิงซิวก็เคาะประตู
“เข้ามาได้” เสียงอ่อนโยนของสตรีดังขึ้นและประตูก็ถูกเปิดออก
ฟู่จินลูบเคราที่คางพลางคิดว่าคืนนี้เขาจะเล่นละครบทไหนดี
นิสัยของลูกศิษย์คนนี้เป็นอย่างไรเขารู้ดีมีเจี่ยงเหวินเฟิงอยู่ด้วยไม่ทำให้เขาเสียเปรียบอย่างแน่นอน แต่การใช้วิธีนี้ลักพาตัวเขามาให้ความรู้สึกเหมือนใช้อำนาจบารมีกดข่มคนที่เพิ่งลงจากหลังม้าอย่างอธิบายไม่ถูก…
แล้วความคิดของฟู่จินก็เปลี่ยนไปเมื่อรู้ว่าผู้ใดคือเจ้าของเสียงสตรีเมื่อครู่นี้
รอยยิ้มของเขาเลือนหายไป เด็กคนนั้นไม่เสียเปรียบเลยสักนิด สถานศึกษาซานไถถูกเขาหยอกมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้กำลังช่วยคนอื่นกดไม่ให้เขาออกนอกหน้า หืม…คิดว่านี่จะทำให้เขาถอยหลังหรือ ประเมินอาจารย์อย่างเขาต่ำเกินไปแล้ว
ส่วนแม่นางหมิงผู้นี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก! เขายังไม่ทันได้ตามหานางก็มาหาเขาเสียก่อนแล้ว อืม..รุกเช่นนี้เขาชอบนัก!
ฟู่จินคิดอย่างมีความสุข และเดินตามหนิงซิวเข้าไปด้านใน ภายใต้แสงสลัว สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเด็กสาวที่มีใบหน้างดงามราวกับภาพวาด
ฟู่จินทำแค่เพียงชำเลืองดูและชื่นชมในใจ แต่ไม่ช้าเขาก็เลิกคิ้ว
รูปลักษณ์นี้ดูมีรังสีสังหารมากเกินไปสำหรับคนรุ่นเยาว์ อาจส่งผล…
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ฟู่จินก็เงยหน้าขึ้น และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวก้าวไปด้านข้างเผยให้เห็นโต๊ะกลม
