ูกค้าในร้านตราบใดที่มีเหล้าเป็นตัวกลาง การสนทนาก็เป็นเรื่องง่าย หากเป็นไปตามบทที่วางไว้ทั้งสองฝ่ายเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนเป็นเพื่อนกันมานาน พูดคุยกันทุกเรื่องด้วยความสามารถของอาจารย์ฟู่ เขามีวิธีการของตนเองในการตรวจจับข้อมูลที่เป็นประโยชน์ภายในช่วงเวลาที่ดื่ม
เถ้าแก่หั่นหมูตุ๋น และนำขึ้นมาวางอย่างรวดเร็ว ฟู่จินดมกลิ่นด้วยท่าทางหลงใหล และคีบหัวหมูตุ๋นชิ้นบางๆ
“อาจารย์ฟู่” จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นทำให้ฟู่จินชะงักด้วยความตกใจจนหัวหมูที่คีบตกลงไปในชาม
เขาเงยหน้าขึ้น และเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะ ดูแล้วน่าจะมีอายุยี่สิบห้าปีขึ้นไปไม่ถึงสามสิบปี รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม สวมชุดตัวยาวทำให้ดูสุขุมเยือกเย็นสีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก
เขาแบกกู่ฉินไว้ด้านหลัง ส่วนหนึ่งของกู่ฉินโผล่ออกมาจากผ้าคลุม แค่เห็นไม้ก็รู้เลยว่าเป็นกู่ฉินที่ดี
อาจารย์สอนกู่ฉินงั้นหรือก็ไม่น่าใช่
แม้ฟู่จินจะเป็นนักวิชาการ เขาเดินทางไปทุกที่เมื่อตอนที่เขายังเยาว์วัย กราบไหว้อาจารย์มาหลายท่าน เรียนรู้วิชาป้องกันตัว แค่เห็นก็รู้ว่าคนผู้นี้ไม่เพียงรู้วรยุทธ์แต่ยังเป็นยอดฝีมืออีกด้วย
ยอดฝีมือผู้หนึ่งเหตุใดถึงมาตามหาเขาที่ร้านเล็กๆ ข้างถนนกัน เขาอยู่อย่างสงบสุขมาตลอดหลายปีนี้ไม่เคยสร้างศัตรูที่ไหน
ฟู่จินกำลังนึกถึงอดีตหรือตอนเด็กเขาไปสร้างศัตรูที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า พอลูกหลานเติบโตจึงมาแก้แค้น…
“ท่านใช่
