สถานศึกษาซานไถได้ปลูกต้นกุ้ยฮวยบนพื้นที่กว้างใหญ่ เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งสถานศึกษาทำให้ผู้คนที่สัญจรผ่านมาล้วนรู้สึกสดชื่น
ฟู่จินสร้างห้องใต้หลังคาตรงครึ่งทางขึ้นเขาโดยครึ่งหนึ่งหันหน้าเข้าหาหน้าผาและล้อมรอบด้วยต้นกุ้ยฮวย เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วงก็จะได้ชมทะเลหมอกและดื่มสุราที่ห้องใต้หลังคาอย่างสบายอารมณ์
เจี่ยงเหวินเฟิงรู้มานานแล้วว่าฟู่จินมีห้องใต้หลังคา เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเป็นสถานที่เช่นนี้ เขายังคิดว่าคนสุภาพเรียบร้อยเช่นอาจารย์ ห้องใต้หลังคาจะต้องเต็มไปด้วยหนังสือวรรณกรรม สะสมภาพเขียนต่างๆ ปกติหากเขาไม่แข่งประชันกลอนก็จะพูดสำบัดสำนวน
พอมาที่นี่ถึงได้รู้ว่าอาจารย์สะสมวรรณกรรมเกี่ยวกับผี! ภาพเขียนเกี่ยวกับผี! ด้านในมีแต่เครื่องแก้วสุรา! หับไหเหล้านานาชนิด!
ถ้วยทอง ถ้วยหยก ถ้วยกระเบื้อง ถ้วยเรืองแสง สุราข้าวฟ่าง สุราเหมาไถ สุราเจี้ยนหนานชุนล้วนมีหมด!
“องุ่นเหล้าล้ำเลิศ ถ้วยบรรเจิดเพริศพราวตา…” ฟู่จินเอ่ยขณะที่หันหน้าไปทางระเบียงของหน้าผา เขานั่งไขว่ห้าง มือถือแก้วสุราเอนตัวลงบนเก้าอี้เอนกายแล้วโยกไปมาอย่างมีความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ
ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ เจี่ยงเหวินเฟิงซึ่งนั่งตัวตรงสายตามองไปที่เท้าของอีกฝ่ายที่เหยียดออกไปตามระเบียง “อาจารย์ท่านไม่กลัวตกหรอกหรือ”
ฟู่จินตอบ “เจ้าศึกษามาอย่างไรกัน ข้านั่งเตี้ยถึงเพียงนี้ เท้าอยู่สูงจะตกลงไปได้อย่
