ีช่วงเวลาที่ไม่สามารถตอบได้ด้วยงั้นหรือ”
จู่ๆ หมิงเวยก็ยิ้มอย่างสดใส “ใช่เจ้าค่ะ! ข้าสังเกตเห็นว่ารูปลักษณ์ของเขาผิดตั้งแต่แรกเห็น ท่านเพิ่งรู้เอาตอนนี้มันเกินความคาดหมายของข้าเล็กน้อย เดิมทีข้าคิดว่าลูกศิษย์สายตรงของราชครูซูสิงอาจจะ…ช่างน่าผิดหวังเล็กน้อย!”
เสวียนเฟยพ่นลมหายใจแล้วหันหน้าไปทางอื่น “ดูเหมือนท่านจะไม่อยากฟังที่ข้าจะเล่าแล้ว” พูดจบเขาก็ดึงสายบังเหียนขึ้น
“เดี๋ยวเจ้าค่ะ!” หมิงเวยรั้งเขาไว้ “รีบจากไปเช่นนี้ข้านึกว่าท่านกินน้ำส้มสายชู[2]เสียอีก”
……………
[1] ละมั่งนอนเขาแขวนต้นไม้ ไม่หลงเหลือซึ่งร่องรอย มาจากตำนานที่ว่าละมั่งจะนอนโดยเอาเขาแขวนกับต้นไม้เพื่อไม่ให้เท้าติดพื้น หลีกเลี่ยงอันตรายยามหลับ ใช้มาสื่อถึงเรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่อาจหาอะไรมาบรรยายได้
[2] กินน้ำส้มสายชู : หึงหวง
