ิลปะหรือวิ่งไปตามถนนเพื่อปราบปีศาจและขับไล่ความชั่วร้าย จริงๆ แล้วไม่มีอะไรให้ต้องกังวลแม้แต่น้อย
“ใช่แล้ว” หมิงเวยพิงหน้าต่างรถมองดูท้องฟ้าที่มืดมิด
ขบวนกลุ่มล่าสัตว์ในเทศกาลชิวเลี่ยที่ทอดยาวจนไม่สามารถมองเห็นหัวขบวนได้ทำให้นางมองไม่เห็นว่าหยางชูอยู่ที่ไหน นางคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ
วันนั้นพวกเขาแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง แต่หยางชูไม่เคยมาหานางเลย นางให้ตัวฝูไปถาม แต่อาหว่านบอกว่าเขาไม่อยู่ อย่าพูดถึงว่าจำเป็นต้องให้ทั้งสองฝ่ายรับรู้เรื่องนี้เลย แม้ว่าจะไม่ต้องการ แต่เขาก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อพบนางเสมอ
แต่จู่ๆ ก็ไม่มาหานางเลย มันแปลกเกินไป เขาจะไม่สามารถมาพบนางได้เลยหรือ… เสียงม้าดังขึ้นข้างหูมีทหารนายหนึ่งขี่ม้าบดบังวิสัยทัศน์ของนาง
หมิงเวยลืมตาขึ้นแล้วพบว่าเป็นเสวียนเฟย
“ไม่ต้องมองหาแล้ว เขาไม่มาหรอก” หมิงเวยเกือบคิดว่าตนเองได้ยินผิด แต่เสียงที่ไพเราะเช่นนี้นอกจากเสวียนเฟยแล้วจะมีผู้ใดได้อีก
หมิงเวยลูบหูที่ชาแล้วถามว่า “ท่านรู้อะไรมาหรือเจ้าคะ”
เสวียนเฟยยิ้มเขาไม่ตอบแต่กลับถามว่า “ท่านรู้มานานแล้วใช่หรือไม่ว่ารูปลักษณ์ของเขาต่างออกไป”
หมิงเวยชะงักดูเหมือนเสวียนเฟยอยากจะพูดกับนาง แต่ก็พึมพำกับตนเอง
“ยังพยายามไม่เต็มที่นะ! ก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่สังเกตเห็นเลยว่ารูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไป”
“….”
เสวียนเฟยหันศีรษะกลับมาและมองต่ำลงมาที่นางใบหน้าอันหล่อเหลาดูมีความสุขที่ชนะนาง “ท่านก็ม
