กมาครั้งนี้เป็นหยกแขวนที่มีคุณภาพดีเยี่ยม
“หยกแขวนของฝ่าบาท!” มีคนตะโกนขึ้น
จบแล้ว ฝ่าบาทถูกจับตัวไปจริงๆ หลางอวี่ไม่กล้าขยับจึงทำได้เพียงชักมือกลับมา
สถานการณ์ในตอนนี้เข้าตาจนอีกครั้ง คนด้านในไม่ส่งเสียงอะไรจะให้พวกเขารอเช่นนี้น่ะหรือ
กัวสู่ไม่ยอมแพ้เขาตะโกนขึ้นอีกครั้ง “ผู้ที่อยู่ด้านในฟังให้ดีพวกเจ้าถูกทหารล้อมไว้หมดแล้วหากอยากมีชีวิตอยู่ละก็ปล่อยตัวฝ่าบาท…”
‘ปัง!’ ของอีกชิ้นถูกโยนออกมา
…………
กระโจมของไท่จื่อมีองครักษ์นายหนึ่งเดินเข้าไปด้านใน
“องค์ชาย” ผู้ที่อยู่ในกระโจมขณะนี้คือซิ่นอ๋องเจียงเฉิง
ใบหน้าของเจียงเฉิงมืดครึ้มหลังได้ยินคำรายงานจากองครักษ์เขาก็หัวเราะเยาะ “ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว”
องครักษ์ผู้นี้เป็นคนสนิทของเจียงเฉิงในเวลานี้เขาพูดด้วยความเป็นห่วง
“องค์ชายจะให้ไท่จื่อจัดการจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ มันจะไม่เป็นผลดีอย่างใหญ่หลวงต่อองค์ชายเลย”
“เขาทำไม่ได้หรอก” เจียงเฉิงนั่งลงจุดไฟท่าทางไม่เหมือนคนซื่อสัตย์เลยสักนิด “ตอนนี้เขาคงคิดอะไรไม่ออกแล้ว รอผู้อื่นเรียกสติกว่าเขาจะนึกถึงความเป็นไปได้นั้นเจ้าคิดว่าเขาจะทนได้หรือ ขอเพียงเกิดเรื่องกับเสด็จพ่อเขาก็สามารถขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้จึงไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร”
องครักษ์นึกถึงอุปนิสัยของไท่จื่อก็หัวเราะ “ที่องค์ชายกล่าวมาก็ถูกไท่จื่อคงคิดไม่ถึงแน่ นี่เป็นบททดสอบหนึ่งไม่จำเป็นต้องให้องค์ชายลงมือก็ทำให้เขาสูญเสียความโปรดปรานจากฝ่าบาทได้”
เ
