จียงเฉิงยิ้มอย่างมีชัย “ต้องขอบพระทัยเสด็จแม่!”
เมื่อคืนมีใครบางคนแอบเข้าไปในกลุ่มคนที่มาเข้าร่วมเทศกาลชิงเลี่ย ฮ่องเต้จึงวางแผนซ้อนแผน อาจเป็นเพราะพฤติกรรมของไท่จื่อก่อนหน้านี้ทำให้ฮ่องเต้ผิดหวังจึงไม่คิดบอกไท่จื่อ และลองใจไท่จื่อดูว่าคิดจะทำเช่นไร
เดิมทีเจียงเฉิงไม่รู้เรื่องนี้ แต่ช่วงนี้ฮ่องเต้ใส่ใจดูแลฮุ่ยเฟยเป็นพิเศษ ทันทีที่การล่าสัตว์ในวันนี้สิ้นสุดลงฝ่าบาทก็ให้ฮุ่ยเฟยหลบหนีออกไป
ในช่วงเวลาเร่งด่วนนี้ฮุ่ยเฟยหาโอกาสส่งข้อความถึงบุตรชายของตน
เจียงเฉิงคิดว่านี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากเขาจงใจกระตุ้นให้ไท่จื่อนำทหารไปคุ้มกันฮ่องเต้
หากไท่จื่อไม่ออกไปคุ้มกันแน่นอนว่าฮ่องเต้ต้องผิดหวังในตัวเขา แต่หากไท่จื่อออกไปคุ้มกันเจียงเฉิงก็จะอาศัยโอกาสนี้ทำให้อีกฝ่ายทำผิดพลาด!
องครักษ์กล่าวชมเชย “องค์ชายคิดอุบายวางแผนการรบได้แยบยลจริงๆ ไท่จื่อไม่ว่าจะเป็นสติปัญญาหรือวิสัยทัศน์ล้วนห่างไกลจากองค์ชายใต้หล้าต้องเป็นขององค์ชายในไม่ช้าพ่ะย่ะค่ะ”
เจียงเฉิงยิ้มอย่างมีชัยและโบกมือ “ยังเร็วเกินไปที่จะพูดเรื่องนี้รอให้เขาตกจากหลังม้าก่อนแล้วค่อยพูด!”
ทั้งสองยิ้มอย่างรู้กัน
องครักษ์นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ “องค์ชาย ไท่จื่อพาคนออกไปหมดแล้ว เหลือทหารคุ้มกันเพียงไม่กี่คน แม้ฝ่าบาทจะเตรียมการไว้นานแล้ว แต่มีคนไม่ดีซุ่มซ่อนอยู่จริงๆ ให้กระหม่อมเคลื่อนย้ายคนมาเพิ่มดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เจียงเฉิงส่ายหน้า “จะทำอะไรต
