้องของชายหญิงดังขึ้นเป็นครั้งคราว
โชคดีที่กองทหารรักษาพระองค์เหล่านี้ไม่ได้ก่อกวนผู้อื่นตราบใดที่เจ้าหน้าที่ระดับสูง และสมาชิกในครอบครัวที่เป็นหญิงซ่อนตัวห่างไกลออกไปก็จะไม่เป็นอันตราย
ไม่ถูกต้องนี่มันผิดปกติเกินไป!
หยางชูกังวลใจและทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนตะโกนขึ้น “ที่นี่!”
เขาเงยหน้าขึ้นมองและวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ
อาสวนมองตามหลังก็อดไม่ได้ที่จะพูดในใจไม่ใช่ว่าไม่ดีใจหรอกหรือ ไม่ใช่ว่าไม่อยากพบนางหรอกหรือ ทำไมตอนนี้ถึงได้ดีอกดีใจเป็นพิเศษเช่นนั้นเล่า
หมิงเวยพาตัวฝูออกมาแวบแรกที่ทั้งสองพบหน้ากันหมิงเวยก็พูดขึ้นว่า “เราถูกหลอกแล้ว คนผู้นั้นต้องรู้แผนของเราแล้วแน่ๆ”
หยางชูตกใจ “ท่านหมายถึงพ่อมดคนนั้นหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า
หยางชูหน้าซีด “แล้วฝ่าบาท…”
หมิงเวยสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง “ฝ่าบาททำไม”
“ไม่พบแล้ว” หยางชูส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ว่าฝ่าบาทเปลี่ยนที่ซ่อนชั่วคราว หรือว่า…”
ใจหมิงเวยดิ่งไปถึงตาตุ่ม “พวกเราวางแผนได้แย่ที่สุด นี่เป็นความประมาทของข้าเอง เมื่อวานงูขาวติดตามเขาไปก็ถูกพบเข้าเสียแล้ว หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคลื่อนไหวอะไรเลย บางทีเขาอาจต้องการให้เราตายใจให้พวกเราคิดว่าเป้าหมายของเขาคือฝ่าบาทเป็นแน่”
“แต่ฝ่าบาทไม่อยู่แล้วจริงๆ!”
หมิงเวยพูดต่อ “เมื่อครู่ข้าใช้เคล็ดวิชาตรวจสอบตำแหน่งของเขาพบว่าคนผู้นั้นไม่อยู่ในค่ายนี้แล้ว”
หยางชูตกใจ “ท่านจะบอกว่าพ่อมดนั่นไม่อยู่ในค่ายแล้วหรือ”
หมิงเ
