วยพยักหน้า “ทหารรักษาพระองค์เหล่านี้ถูกมอมยาที่เขาให้ไว้ล่วงหน้า พวกเราตกหลุมพรางเข้าแล้ว”
ในเมื่อกลายเป็นเช่นนี้แล้วหยางชูถอนหายใจแล้วคิดจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเขาบอกว่า “เช่นนั้นเป็นไปได้สูงว่าเขาหนีออกไปตอนที่พวกเราล่าสัตว์”
“อืม…” มีเฉพาะในตอนนั้นเท่านั้นที่มีคนเข้าออกค่ายเป็นจำนวนมากซึ่งไม่สามารถป้องกันได้
“ไม่ต้องสนใจเรื่องนี้” หยางชูโบกมือ “สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือตามหาฝ่าบาทก่อนไม่เช่นนั้น…”
หากเกิดอะไรขึ้นกับฝ่าบาทเจี่ยงเชิ่งก็จะได้ขึ้นครองราชย์…อย่างไรเสียฝ่าบาทก็ตายตอนนี้ไม่ได้!
ทั้งสองมองหน้ากัน และหมิงเวยก็พูดขึ้นว่า “ท่านถอนกำลังคนออกทันทีและค้นหาที่อยู่ของฝ่าบาท ที่นี่ปล่อยทิ้งไว้อย่างนี้แหละ ข้าจะตรวจสอบอีกครั้งเพื่อดูว่าพ่อมดนั่นทิ้งเบาะแสอะไรไว้หรือไม่”
“ได้!” ทั้งสองตอบตกลงและแยกย้ายกันไป
ในเวลานี้ไท่จื่อเจียงเชิ่งได้นำทหารไปยังค่ายที่ฮ่องเต้ประทับอยู่
………..
“อาจารย์ ศิษย์ไม่อยากเป็นกบฏ” เจี่ยงเหวินเฟิงอ้อนวอน
ฟู่จินถอนหายใจอย่างเงียบๆ ราวกับว่าเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ เขาหยิบตราประทับออกมาจากแขนเสื้อและเล่นกับมันอย่างระมัดระวัง
“ตอนที่ข้ายังเยาว์ ข้าได้เดินทางไปทั่วใต้หล้าฝากตัวเป็นศิษย์ไปทั่วทุกที่ ปรารถนาที่จะเป็นนักวิชาการอันดับหนึ่งในใต้หล้านี้ ในบรรดาอาจารย์ที่ข้ากราบไหว้ มีอาจารย์แซ่กู้ท่านหนึ่งนามของเขาเป็นที่รู้จักของทุกคน เขาเคยเป็นราชครูของไท่จ
