งเรือด้วยก็อันตรายอยู่แล้ว!
ฟู่จินชื่นชมสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วพูดว่า “เจ้าบอกว่าถ้าก้าวออกไปไม่แน่ว่าท้องฟ้าอาจสดใส” เจี่ยงเหวินเฟิงไม่มีอะไรจะพูดเขารู้สึกชีวิตสิ้นหวัง
เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าชีวิตที่พูดถึงคือองค์หญิงหมิงเฉิงและผู้เฒ่าโป๋วหลิงโหว! หากเขารู้ล่ะก็เขาจะไม่มาที่สถานศึกษาซานไถเด็ดขาด!
“เอาล่ะ” ฟู่จินแหย่ลูกศิษย์ตนเองพอแล้วเขาเขย่าเสื้อคลุมแล้วนั่งตัวตรง
“หากเจ้าไม่อยากตอบคำถามก่อนหน้านี้ก็ไม่เป็นไรถ้าอย่างนั้นข้าถามเจาะจงขึ้นสักหน่อยเจ้าตอบแค่ว่าใช่หรือไม่ใช่ก็พอ”
เขาจ้องไปที่ดวงตาของเจี่ยงเหวินเฟิงด้วยความแน่วแน่ไม่ยอมให้เขาหนีไป
“ผู้ที่ให้เจ้ามาที่นี่คือคุณชายสามจากจวนโป๋วหลิงโหวหรือไม่”
“…” เจี่ยงเหวินเฟิงส่ายหน้า “ไม่ใช่”
ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของฟู่จิน “ไม่ใช่งั้นหรือ”
“ไม่ใช่” เจี่ยงเหวินเฟิงอารมณ์ดีขึ้นเขารู้สึกว่าตนเองไม่ได้เสียเปรียบโดยสิ้นเชิง
แต่ฟู่จินรีบพูดว่า “หากไม่ใช่เขาก็คงเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขา ไม่เป็นไร ในเมื่อมีคนมาตรวจสอบเรื่องนี้หมายความว่าสิ่งต่างๆ เดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนแล้ว เจ้าไม่ตอบไม่เป็นไรข้าไปเมืองหลวงเพื่อสืบหาด้วยตนเองก็รู้แล้ว”
“อาจารย์!” เจี่ยงเหวินเฟิงอุทาน
ฟู่จินเหลือบมอง “ทำไม เปลี่ยนใจแล้วหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มอย่างขมขื่น “ศิษย์ไม่รู้ความลับเบื้องหลังเรื่องนี้ แต่ถ้าท่านทำเช่นนี้ ท่านจะทำให้คุณชายสามตกอยู่ในสถานการ
