งและผู้เฒ่าโป๋วหลิงโหวจะเสียชีวิตเคยพบกับอาจารย์มาก่อน
สาเหตุการเสียชีวิตของพวกเขาน่าสงสัยงั้นหรือ ตอนที่อาจารย์ขอเข้าพบ พวกเขา สิ่งที่อาจารย์พกมาคือตราประทับส่วนตัวของซือฮว๋ายไท่จื่อ…
เขาบอกว่าเดิมทีไม่มีผู้ใดคิดตามสืบการตายของสองคนนี้…
เงื่อนปมของเจี่ยงเหวินเฟิงขยับ เขารู้ว่าตนเองควรถอยออกมาเหตุผลเบื้องหลังเหตุการณ์นี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าราชบริพารสามารถสอดแนมได้อย่างแน่นอน!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาฉลาดพอที่จะปกป้องตัวเอง และเขาไม่ได้ตั้งใจจะมีส่วนร่วมในเหตุการณ์นองเลือดเพื่อแย่งชิงอำนาจ!
แต่…
เจี่ยงเหวินเฟิงถามเสียงเบา “ตอนนี้อาจารย์เต็มใจปล่อยศิษย์ไปหรือไม่”
ฟู่จินมองเขาด้วยรอยยิ้ม “ข้ารอมาเกือบยี่สิบปีในที่สุดเจ้าก็มาคิดว่าอย่างไรล่ะ”
“….” เจี่ยงเหวินเฟิงพูดอย่างตรงไปตรงมา “ศิษย์ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ยิ่งนานยิ่งดี”
ฟู่จินพูด “เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่สถานศึกษาซานไถหมายความว่าเจ้าได้เข้าสู่วังวนนี้แล้ว”
เจี่ยงเหวินเฟิงรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย “อาจารย์ ศิษย์ไม่มีความทะเยอทะยานถึงเพียงนั้น แค่เป็นชิงเทียนเพื่อประชาชนแค่ใช้วิธีการที่ไม่ชอบบ้างเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงเกียรติยศก็เพียงพอแล้ว”
ฟู่จินยังคงยิ้ม “ทันทีที่ข้อมูลเรื่องที่พวกเจ้าสืบหาอยู่นี้รั่วไหลออกไป พวกเราทุกคนก็จบสิ้นแล้ว อย่าพูดถึงมีชีวิตที่ยืนยาวเลยมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสองปีก็นับว่าเพ้อฝันแล้ว”
เจี่ยงเหวินเฟิงคิดในใจถูกท่านลากมาล
