ว ศิษย์คิดมาตลอดเพียงแต่ยุ่งจนตัวเป็นเกลียว หลายวันมานี้ฝ่าบาทเสด็จไปล่าสัตว์ ศิษย์เลยเจียดเวลามาเยี่ยมอาจารย์ อีกอย่างศิษย์มีเรื่องสงสัยจึงอยากเรียนถามอาจารย์สักหน่อย”
“อ้อ เจ้ากระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ได้รับตำแหน่งสำคัญในราชสำนักแต่ไม่ปล่อยความรู้หลุดลอยไป”
หลังจากพูดคุยหยอกล้อกันฟู่จินก็ตอบคำถามของเจี่ยงเหวินเฟิงอย่างจริงจัง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างมีความสุข รื้อฟื้นวันเก่าๆ โดยไม่รู้ตัว
หลังจากการสนทนาจบลงเจี่ยงเหวินเฟิงจิบชาและมองไปที่สระที่ใช้ล้างพู่กันและหินหมึกข้างนอก “อาจารย์ ห้องหนังสือแห่งนี้ยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิด! ศิษย์กลับมาที่นี่รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปเมื่อตอนยังเด็ก”
ฟู่จินยิ้มพลางจิบชา “พอแก่ตัวแล้วก็นึกถึงวันเก่าๆ”
เจี่ยงเหวินเฟิงมองดูตู้ไม้แดงทั้งแถวที่ข้างกำแพงและถามอย่างเป็นกันเองว่า “ศิษย์จำได้ว่าอาจารย์ชอบสะสมแร่หินไม่ทราบว่าตอนนี้ยังสะสมอยู่หรือไม่”
ฟู่จินตอบ “ในเมื่อเป็นความชอบแล้วจะเลิกได้อย่างไร”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้ม “หลายปีมานี้ศิษย์ได้ศึกษาเกี่ยวกับแร่หินมาบ้าง ศิษย์สามารถขอดูเหล่าลูกรักของอาจารย์ได้หรือไม่”
ฟู่จินประหลาดใจ “โอ้ ตอนแรกเจ้าดูไม่สนใจด้วยซ้ำ! ตอนนี้รับรู้ถึงความงามของมันแล้วหรือ มาๆๆ มาดูกันว่าสายตาของเจ้าเป็นอย่างไร”
เมื่อพูดถึงงานอดิเรกของตนเองฟู่จินจะพูดเยอะขึ้นมาหน่อย
ตู้ไม้แดงถูกเปิดออก เผยให้เห็นแผ่นไม้ไผ่ กระดองเต่า และเครื่องหยกที่ควรค่
