าในการถนอมรักษา…
เจี่ยงเหวินเฟิงมองอย่างระมัดระวังทีละอันพลางพูดคุยกับฟู่จินเป็นครั้งคราว
เมื่อพูดถึงเครื่องหยกเขามองอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตามเขามองไปยังตู้วางเครื่องหยกอยู่หลายครั้ง แต่ไม่พบตราประทับในความทรงจำของเขา
เจี่ยงเหวินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “ศิษย์จำได้ว่าตอนนั้นอาจารย์มีตราประทับชั้นดีจำนวนหนึ่งทำไมถึงไม่อยู่แล้วล่ะขอรับ หรือเป็นเพราะอาจารย์หวงแหนเลยไม่อยากให้ลูกศิษย์ได้ชื่นชม”
ฟู่จินยิ้ม “เจ้าไม่ได้มาตั้งหลายปีของดีเหล่านั้นถูกคนเอาไปนานแล้วเหลือเพียงแค่หินสือหวง[1] ข้ากลัวว่าคนอื่นจะต้องการมันเลยนำไปเก็บไว้ในคลังหนังสือ หากเจ้าอยากดูโปรดรอสักครู่” เจียงเหวินเฟิงตอบรับ
ฟู่จินเดินไปหยิบหินสือหวงที่ห้องข้างๆ
ทันทีที่เขาเดินจากไปเจี่ยงเหวินเฟิงก็กวาดสายตาอย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ๆ จึงเอื้อมมือเข้าไปในตู้และกดไปรอบๆ
เขาจำได้ว่ามีห้องลับอยู่ที่นี่ซึ่งเขาเคยพบมาแล้วครั้งหนึ่ง ในขณะที่กำลังคิด นิ้วของเขาก็สัมผัสถึงบางอย่างที่นูนออกมา
เจอแล้ว!
เจี่ยงเหวินเฟิงลองดูแล้วก็พบว่าเป็นปุ่มลับที่เคลื่อนที่ได้ เมื่อเขาบิดเล็กน้อยก็พบชั้นด้านในของตู้ไม้แดงเขานำกระดานไม้ออก และก็ให้เห็นกล่องไม้ขนาดเล็ก ดวงตาของเขาเป็นประกาย จากนั้นจึงเปิดกล่องไม้ออก
มีกองจดหมายและของจิปาถะไม่กี่อย่างอยู่ในนั้น
ตราประทับในความทรงจำของเขาอยู่ด้านในนี้
เขาหย
