าหว่านจูงม้ามาทางนี้
“ไม่เจอกันนานนะ” หมิงเวยทักทาย
อาหว่านแค่นหัวเราะนางทำปากบึ้งจากนั้นก็พูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ให้ท่าน!”
หมิงเวยรับสายบังเหียนมา “หือ”
“ให้ท่านเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยมองม้าพันธุ์ดีที่มีสีขาวไปทั้งตัวก็เข้าใจ ต้องเป็นหยางชูให้นางนำมาให้แน่ ไม่แปลกใจที่อาหว่านจะไม่พอใจ
“ม้าสิงโตหยก[1]งั้นหรือ” หมิงเวยถาม
อาหว่านกอดอก “ใช่!” นางเหล่ตามองเล็กน้อย “มันเจ้าอารมณ์มากและไม่ยอมให้คนอื่นขี่ แต่ท่านเก่งกาจมากคงไม่เป็นเช่นนั้นหรอกใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเวยหัวเราะแล้วเอื้อมมือไปแตะม้าขาวราวกับว่าไม่เข้าใจที่อาหว่านพูดมาเมื่อครู่
อาหว่านจ้องมองมือของนางและเห็นว่าม้าขาวเงยหน้าขึ้นเพราะนางเดินเข้ามาใกล้ กีบเท้าย้ำอยู่กับพื้นด้วยความกังวลใจมุมปากของอาหว่านยกขึ้นอย่างอดยิ้มไม่ได้
ในที่สุดมือของหมิงเวยก็แตะศีรษะของม้าขาว
“ฮี่ๆ!” ม้าขาวเงยหน้าส่งเสียงขู่ จากนั้นก้มลงพิงฝ่ามือของหมิงเวยและถูเบาๆ รอยยิ้มของอาหว่านค้างอยู่ที่มุมปาก
หมิงเวยไม่พูดอะไร แต่ตัวฝูกลับมีความสุขมาก “เจ้าเห็นเป็นเรื่องตลกหรือไง คิดว่าคุณหนูเป็นผู้ใดกัน!”
อาหว่านกัดริมฝีปากแล้วจ้องนางด้วยความขุ่นเคืองจากนั้นจึงหันหลังเดินกลับไป
ตัวฝูที่ชนะในครั้งนี้ยิ้มอย่างมีชัย “คิดจะแข่งกับคุณหนูหรือเห็นได้ชัดว่ายังเร็วไป”
หมิงเวยยิ้มพลางลูบคอของม้าขาว ม้าตัวนี้เป็นม้าของหยางชูว่ากันว่าเป็นสายพันธุ์ต่างถิ่นที่นายท่านผู้เฒ่ามอบให้เขาเ
