จิ้นรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย”
กุ้ยเฟยหัวเราะ “หม่อมฉันประจบประแจงอะไรกันเพคะ หม่อมฉันแค่คนขี้เกียจคงจะดีไม่น้อยถ้ามีคนจัดการอาหารให้โดยไม่ต้องทำอะไรด้วยตัวเอง พูดแล้วก็นึกขึ้นได้มื้อเย็นนี้ทานอะไรดี ฮุ่ยเฟยเจี่ยเจียท่านอยากทานอะไรหรือไม่”
ฮุ่ยเฟยที่ยืนอยู่ที่ด้านหนึ่งเป็นแค่ภรรยาจากที่ประทับฮ่องเต้ก่อนขึ้นครองราชย์ซึ่งอายุน้อยกว่าฮ่องเต้เล็กน้อย แม้นางจะได้รับการดูแลอย่างดีแต่ก็สามารถคาดเดาอายุของนางได้ นอกจากนี้รูปลักษณ์ของนางก็ไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเผยกุ้ยเฟยราวกับนางอายุมากกว่าอีกฝ่ายหลายสิบปี เป็นการเปรียบเทียบที่เห็นข้อด้อยได้อย่างชัดเจน
นางยิ้มอย่างจริงใจและพูดว่า “ข้าเพิ่งเห็นกระต่ายวิ่งผ่านมาเลยอยากกินเนื้อกระต่ายย่าง เหม่ยต้าจากห้องเครื่องย่างเนื้อเป็นที่หนึ่งข้าจะให้เขาย่างให้ทาน”
เผยกุ้ยเฟยตอบ “เจี่ยเจียพูดเช่นนั้นน้องเองก็ตะกละเช่นนั้น ฝ่าบาทว่าอย่างไรเพคะ”
ฮ่องเต้ยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นเอาตามที่ฮุ่ยเฟยว่ามาเถอะ” แล้วก็เรียกว่านต้าเป่า “ให้คนไปล่ากระต่ายมามีอาหารอะไรดีๆ ก็เอามาด้วย วันเกิดฮุ่ยเฟยแต่กลับไม่มีงานเลี้ยงวัดเกิด เจิ้นรู้สึกผิดต่อนางจริงๆ ปรนนิบัตินางให้ดี หากสะเพร่าขึ้นมาล่ะก็เจิ้นไม่ให้อภัยแน่!”
ว่านต้าเป่ารับคำ “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย กระหม่อมจะไปเลือกด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ” พูดจบว่านต้าเป่าก็เดินออกไป
เขาเดินไปคิดไปฝ่าบาทรู้สึกผิดต่อฮุ่ยเฟย! ฮุ่ยเฟย
