กท่านควรมีบุตรชาย แต่เป็นเพราะท่านอยู่กับข้าที่ไม่มีชะตาชีวิตท่านก็จะไร้ทายาทสืบทอด แต่ถ้าเราไม่มีความสัมพันธ์แบบสามีภรรยาเราก็จะไม่กังวลเรื่องนี้…”
หยางชูมองนางด้วยความสับสนเล็กน้อย “ท่านจะพูดอะไรกันแน่”
หมิงเวยตอบอย่างชัดเจนและจริงจัง “ข้าจะบอกว่าระหว่างพวกเรายกเว้นสถานะสามีภรรยา อย่างอื่นไม่สำคัญท่านอยากใช้ชีวิตร่วมกับข้า ข้าสามารถตอบรับท่านได้ แต่ไม่สามารถไหว้ฟ้าดินหรือจดหนังสือสมรสกับท่านได้”
“….”
จู่ๆ หยางชูก็ลุกขึ้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “ท่านอยากเล่นกับข้าแต่ไม่รับผิดชอบงั้นหรือ”
“อืม…” หมิงเวยครุ่นคิด “เหมือนจะเป็นอย่างนั้น…”
“เกินไปแล้ว!”
หมิงเวยจนปัญญา “มันช่วยไม่ได้นี่เจ้าคะ!”
เห็นใบหน้าเขาแดงก่ำนางจึงพยายามเกลี้ยกล่อม “ชีวิตคนเราสั้นนัก รีบหาความสุขดีกว่าจะไปทุกข์กับชื่อเสียงจอมปลอมทำไมกัน นอกจากนี้ท่านยังไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ! พวกเรามีอิสระแบ่งปันความสุขกันไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันไม่ดีหรือ”
หยางชูไม่หลงกลเขามองนางแล้วแค่นหัวเราะ “หากวันหนึ่งท่านไม่มีความสุข และมีคนที่ทำให้ท่านมีความสุขมากกว่าท่านจะไปใช่หรือไม่”
หมิงเวยเงียบ นางรีบกลืนคำว่า ‘ใช่’ ที่เกือบจะหลุดพูดออกไป
หยางชูเห็นท่าทางของนางก็รู้แล้วดังนั้น…
“ล้อเล่นกับความรู้สึก ไร้น้ำใจไร้คุณธรรม!” เขาด่าทอแล้วเดินจากไป เห็นเขาเป็นเช่นนั้นหมิงเวยก็รู้สึกงงงวย นางจับใบหน้าและเอวบางของตนเอง
ก
