ระทับใจไม่แน่ว่าอันดับสอบเข้ารับราชการในวังอาจสูงขึ้นก็เป็นได้…”
สะใภ้ใหญ่แอบยกนิ้วให้แม่สามีตน
จริง! พ่อตาซื่อตรงมากเกินไป! เรื่องอื่นไม่เถียงได้ แต่เรื่องนี้จะปล่อยวางได้อย่างไร เมื่อถูกภรรยาและบุตรประณาม นายท่านจี้ก็ทนไม่ไหวอารมณ์เขาถึงขีดสุดจนไม่มีความยำเกรงหรือหวาดกลัวอะไรทั้งนั้น
“แต่อย่างไรข้าก็ตอบรับสลับเวรไปแล้วพวกเจ้าจะทำอะไรได้!”
จี้ฮูหยินโกรธมากจนอยากจะเอาหม้อทุบหัวเขา “ท่านช่างขี้ขลาด ไม่กล้าโผล่หัวต่อหน้าพระพักตร์เอาแต่รอสถานการณ์เอื้ออำนวย! ตาเฒ่าจี้ข้าจะบอกอะไรท่าน หากท่านไม่ทำตัวให้มีอนาคตข้าจะไม่ขอร้องเลย ข้ายายเฒ่าคนนี้ยอมรับแต่งงานกับไก่! แต่ท่านไม่สนใจอนาคตของบุตรชายไม่ได้ หากไม่ใช่ตอนนี้ต่อไปท่านก็ไม่สามารถทำเรื่องนี้ได้หรอก!” นายท่านจี้กุมหัวไม่กล้าพูดอะไรอีก
หมิงเวยลูบคางไม่คิดเข้าไปร่วมสนุกด้วย ท่านป้าพูดเช่นนี้ก็มีเหตุผลบางทีนางคงต้องคิดหาวิธี ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นตัวฝูก็เดินเข้ามาและส่งนกหวีดให้นางเงียบๆ “คุณหนูเจ้าคะ”
หมิงเวยชะงักไปชั่วครู่แล้วนางก็ยิ้มออกมา หากง่วงนอนทางนั้นก็ส่งหมอนมาจริงๆ
นางกระซิบถาม “คนล่ะ” ตัวฝูชี้ไปที่เรือนถัดไป
หมิงเวยมองตามแล้วเดินไปห้องเอ่อร์ฝาง[4]ของเรือนข้างๆ
“เหตุใดถึงมาในเวลากลางวันเช่นนี้เล่า” นางถามหยางชูที่อยู่ในห้องเอ่อร์ฝาง
หยางชูรินชาเข้าปากราวกับว่ากำลังดื่มสุราเมื่อได้ยินนางถามเขาจึงหยุดแล้วตอบว่า “มีเรื่องอยากขอ
