งเวยคิดแล้วพูดว่า “ที่ข้าถามเช่นนั้นหากท่านสามารดูได้ก็ดี แต่ถ้าจะมีปัญหาก็ไม่ต้องสนใจ ตำแหน่งของท่านค่อนข้างอ่อนไหว หากท่านทำผิดพลาดก็จะสูญเสียความไว้ใจจากฝ่าบาทหลังจากนี้จะลำบากได้”
หยางชูแปลกใจ “ข้าไม่ทำอย่างอื่นอยู่แล้วก็แค่ขอดูข้อมูล ไม่ได้ออกนอกลู่นอกทางจะสูญเสียความไว้วางใจได้อย่างไร”
หมิงเวยส่ายหน้า “ไม่ต้องทำหรอก” สายตาของหมิงเวยและหนิงซิวสบตากันในช่วงเวลาอันสั้นทั้งสองคนเข้าใจได้ทันที
วันนั้นหลังเขาที่เสวียนตูกวันพวกเขาหลีกเลี่ยงที่จะไม่พูดคุยกับหยางชูด้วยรู้ว่าชาติกำเนิดของเขาต่างออกไป หากการคาดเดาของพวกเขาเป็นจริง ความรู้สึกของฮ่องเต้ที่มีต่อหยางชูมีความซับซ้อน การให้เขาดำรงตำแหน่งสำคัญเช่นนั้น หมายความว่าเบื้องหลังของเขาควรแก่การระมัดระวัง หากพระองค์จับได้ว่าหยางชูมีพฤติกรรมที่น่าสงสัยผลที่ตามมาไม่อาจคาดเดาได้
อย่างไรก็ตามคำพูดพวกนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพูดกับหยางชูในตอนนี้
หากพูดออกไปเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะนิ่งเงียบเมื่อเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ เมื่อเกิดอะไรขึ้นมาและฮ่องเต้ทรงพิโรธชีวิตของเขาจะจบลงจริงๆ
“ศิษย์น้อง เจ้าฟังนางเถอะ”
หยางชูมองคนนั้นคนนี้แล้วหัวเราะเสียงเย็น “พวกท่านคุยอะไรลับหลังข้าหรือเปล่าความลับของเรื่องนี้คืออะไร”
“จะคุยอะไรกันเจ้าอย่าใช้คำในทางที่ผิด” หนิงซิวพูดเสียงเคร่งขรึม “ข้าแค่เห็นด้วยกับสิ่งที่แม่นางหมิงพูด หากฝ่าบาททราบว่าเจ้ากำลังสืบเรื่องการ
