สิ้นพระชนม์ขององค์หญิงใหญ่ พระองค์จะคิดอย่างไร เราไม่มีหลักฐานใดๆ ในตอนนี้ หากเกิดปัญหาขึ้นมาคงไม่เป็นผลดีต่อใคร”
ที่พูดมาก็มีเหตุผล…
หยางชูปล่อยมันไปชั่วครู่แล้วพูดว่า “ข้าจะไปคิดวิธีดูในเรื่องการตรวจสอบรายวัน ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล็กน้อย ดังนั้นอำนาจของหวงเฉิงซืออยู่ในมือของข้าเป็นหลัก หากทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็พอทำได้ ข้าจะกลับไปคิดหาวิธีขอดูเอกสาร หากมันยุ่งยากจริงๆ จะเลิกความคิดนี้ไปแค่นี้ได้หรือไม่”
อีกสองคนพยักหน้า
หยางชูถามเขาอีกว่า “ไม่มีเบาะแสอื่นเกี่ยวกับสถานะของคนผู้นั้นเลยหรือ”
“มี” หนิงซิวพูด “ตอนที่คนผู้นี้ขอเข้าพบ เขามอบของสิ่งหนึ่งเป็นหลักฐานยืนยัน ของสิ่งนั้นมีลักษณะคล้ายตราประทับส่วนตัว ตราประทับรูปสัตว์นี้ค่อนข้างพิเศษ ข้าวาดมันตามคำอธิบายของบ่าวรับใช้เก่า”
หนิงซิวพูดพร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของเขา
หมิงเวยและหยางชูเอนกายเข้าไปดู
“อาจารย์ ทักษะการวาดรูปของท่านแย่มากเจ้าค่ะ!” หมิงเวยพูด
หยางชูพยักหน้า “น่าเกลียดไปหน่อย”
หนิงซิวพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “ข้าเรียนกู่ฉินไม่ได้เรียนเขียนภาพถ้าไม่พอใจพวกเจ้าก็วาดเองเถอะ”
หมิงเวยยิ้มตาหยี “บังเอิญจริง ข้าเองก็วาดไม่ได้ อาจารย์เองก็ทราบดีว่าในบรรดาวิชาเลือกข้าไม่กล้าเลือกวิชาจิตรกร”
หยางชูพูดอย่างตรงไปตรงมา “ข้าวาดได้น่าเกลียดกว่า”
……………
