รชมดอกถานเชิง
ตัวฝูกอดกล่องแน่นไม่ยอมปล่อย “สิ่งนี้เป็นของที่คุณหนูชนะจนได้มามันสำคัญมากนะเจ้าคะ!”
“ข้าแค่ขอดู แค่ดูเอง!” จี้เสียวอู่อ้อนวอน “ตัวฝูคนดี น้องหญิงคนดี ขอร้องล่ะ!”
“ไม่ได้ หากเสียหายขึ้นมาจะทำอย่างไรดูไม่ได้เจ้าค่ะ”
จี้เสียวอู่จึงมาพัวพันหมิงเวยแทน “น้องหญิงให้ข้าดูหน่อยเถอะ! ข้าแค่อยากรู้ว่ามันหน้าตาเป็นอย่างไร”
หมิงเวยยื่นมือไปหาเขา จี้เสียวอู่พยักหน้าอย่างเข้าใจในทันทีเขารินชาให้ด้วยความใส่ใจ “น้องหญิงดื่มชาก่อนเถิด”
หมิงเวยจิบชาช้าๆ แล้ววางถ้วยชาลง “ตัวฝู เปิดให้เขาดูหน่อย”
จี้เสียวอู่ดีใจมากเขาถูมือรอดู “เร็วๆๆ ตัวฝู เปิดกล่อง!”
ห่างไกลออกไปจูเอ๋อร์เบะปากด้วยความไม่ชอบใจนางเงยหน้าพูดกับแม่ของตนว่า “ท่านแม่ ท่านอาทำตัวน่าเกลียดจัง!”
สะใภ้ใหญ่ตบหน้าผากนางเบาๆ “น่าเกลียดอะไร อย่าเรียนรู้ศัพท์ในทางที่ผิดถึงจะเป็นเรื่องจริง แต่ถ้าอาเจ้าได้ยินเข้าคงไม่ยินดีนัก”
ตัวฝูถามย้ำแล้วย้ำอีก “คุณหนู ไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมเจ้าคะ”
“แค่ให้ดูเอง มันไม่หนีไปไหนหรอก”
ตัวฝูตอบ “ตุ๊กตาโสมยังวิ่งได้สิ่งที่มีจิตวิญญาณเช่นนี้จะไม่หนีไปได้อย่างไรเจ้าคะ”
หมิงเวยยิ้ม “วางใจเถอะ ดอกถานเชิงทำเช่นนั้นไม่ได้แน่นอน”
“ก็ได้เจ้าค่ะ…”
ตัวฝูวางกล่องลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวังทุกคนในตระกูลจี้ก็เข้ามาดูด้วย อยากรู้ว่าสมบัติที่นักพรตทั้งสองต่อสู้เพื่อแย่งมันมามีลักษณะเช่นไร
แต่เมื่อเปิดกล่องออกมาแล้ว…
“เอ๋ เห
