เสวียนเฟยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เดิมทีหลังจากการเข้าเฝ้าเพื่อรายงานผลต่อหน้าพระพักตร์ ตำแหน่งเจ้าสำนักของตนถูกกำหนดไว้อย่างแน่นอนอยู่แล้ว เขากับอวี้หยางตอบคำถามทั้งห้าด่านได้ใกล้เคียงกัน แต่เขาอธิบายรายละเอียดได้ดีกว่าและสมเหตุสมผลกว่าอีกฝ่าย
แต่เมื่อฮ่องเต้เสด็จมาพร้อมกับอวี้หยางโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ เขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างที่เขาไม่รู้เกิดขึ้น หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปตำแหน่งเจ้าสำนักของตนอาจหลุดลอยไปแน่
ผู้อาวุโสอี้บอกว่าเขาไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้ แต่เขาไม่เคยเป็นคนถูกกระทำการรอให้ตำแหน่งเจ้าสำนักตกลงมาบนหัวเขา เสวียนเฟยไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องดีเช่นนี้เกิดขึ้น
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือเขาต้องรู้ให้ได้ว่าอวี้หยางไปพูดอะไรกับฮ่องเต้กันแน่ และฮ่องเต้สงสัยผู้ใดกัน
เขาอยากเป็นเจ้าสำนักและราชครูของแผ่นดินก็ต้องกลายเป็นคนที่ฮ่องเต้ไว้วางใจมากที่สุด หากแม้แต่เรื่องนี้ยังถูกกีดกันออกไปเขาจะเป็นราชครูได้อย่างไร
แต่เขาเพิ่งกลับมาฮ่องเต้ตนยังไม่เคยไปทำความรู้จักจะไปสอบถามได้อย่างไร
จริงสิ!
เสวียนเฟยถามจวินโม่หลี “คุณชายสามท่านนั้นพักอยู่ที่ไหน”
จวินโม่หลีเข้าใจเจตนาของเขาในทันที “ศิษย์พี่อยากพบเขางั้นหรือ แต่มันโจ่งแจ้งไปหรือไม่ หากเป็นข้าสู้ไปหาแม่นางแซ่หมิงผู้นั้นก่อนดีกว่า…”
เสวียนเฟยพยักหน้า “มีเหตุผล”
