เสวียนเฟยครุ่นคิดแล้วถามผู้อาวุโสอี้ “อาจารย์อี้ขอรับ เหตุใดศิษย์ถึงรู้สึกไม่สบายใจ ดูเหมือนฝ่าบาท…”
สายตาของผู้อาวุโสอี้มืดครึ้มแล้วเขาก็หันมาออกคำสั่งว่า “ไปเรียกซินเจ๋อมา”
ซินเจ๋อเป็นศิษย์น้องคนสนิทของอวี้หยางเขาเองก็สงสัยอวี้หยางอยู่เหมือนกัน
ผู้อาวุโสอี้เดินนำเสวียนเฟยไปที่ศาลาแล้วกล่าวกับเขาว่า “เรื่องนี้แปลกไปหน่อย ฝ่าบาทเดินทางมาที่นี่เหมือนพระองค์ต้องการแน่ใจอะไรบางอย่าง ดูเหมือนว่าพระองค์จะมีเป้าหมายในใจอยู่แล้ว”
เสวียนเฟยขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของฝ่าบาทไม่ได้อยู่ที่เขาซึ่งแปลกมาก พระองค์สงสัยผู้ใดกันแน่
สามเงื่อนไขนี้ฟังดูกว้างไปหน่อยแล้วยังอวี้หยางอีก เขามีบทบาทอะไรในเรื่องนี้กันแน่ ซินเจ๋อยังมาไม่ถึงก็มีขันทีเล็กคนหนึ่งเดินทางมาถึงก่อน
“ผู้อาวุโสอี้”
ผู้อาวุโสอี้ยิ้ม “กงกง ฝ่าบาททรงมีรับสั่งอะไรหรือ”
ขันทีเล็กยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ “ว่านกงกงให้บ่าวนำดวงชะตาปาจื้อนี้มาให้ผู้อาวุโสขอรับ อยากให้ท่านช่วยคำนวณดวงชะตาว่าดวงชะตานี้ดีหรือไม่ดี”
ผู้อาวุโสอี้ใจเต้นเขามองอย่างตั้งใจและคำนวณอย่างระมัดระวัง
เขารู้ว่าดวงชะตานี้ต้องมีความลึกลับบางอย่างจึงทำการคำนวณอย่างรอบคอบ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ตอบว่า “ดวงชะตาปาจื้อนี้องค์ประกอบทั้งห้าครบถ้วน ชีวิตนี้ราบรื่น เป็นโชคชะตาแห่งความมั่งคั่ง เพียงแต่ดวงภรรยาไม่ค่อยดีนักทำให้แต่งงานยาก”
