เสวียนเฟยจ้องนางเขม็ง
ครั้งแรกที่เขาเห็นแม่นางผู้นี้ ความสนใจของเขาพุ่งตรงไปที่หนิงซิวและหยางชู เพราะคิดว่านางเป็นสายลับของหวงเฉิงซือ
แต่วันนี้ได้พบนางอีกครั้งตอนแรกเขาไม่มั่นใจจนกระทั่งนางแสดงฝีมือในด่านที่สี่ เสวียนเฟยจึงมั่นใจว่านางคือหญิงสาวที่สวมผ้าคลุมใบหน้า ผู้ควบคุมวิญญาณงูในคืนนั้น
มียอดฝีมือเช่นนี้อยู่ในเขตแดนของเมืองหลวง ด้วยชื่อเสียงของเขาหลังจากนี้ ในอนาคตต่อให้เขาเป็นราชครูแต่เมื่ออยู่ต่อหน้านางก็ไม่มีทางต่อกรได้ ช่างน่ากลัวเสียจริง
“ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่” เสวียนเฟยจำไม่ได้ว่าตนถามคำถามนี้ไปกี่ครั้ง แต่ความนัยของเขาก็แตกต่างจากครั้งก่อน
หมิงเวยไม่ตอบคำตาม แต่พูดออกมาช้าๆ ว่า “ราชครูซูสิงเป็นบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในยุค เหตุใดเขาถึงทำข้อตกลงกับฮ่องเต้ไท่จู่ เป็นเพราะคาดหวังว่าราชวงศ์นี้จะมั่นคงยืนยาวสามารถรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งได้ หากราชครูกลายเป็นเครื่องมือในการรักษาแผ่นดินเพียงอย่างเดียวแล้วการปกป้องโชคชะตาแผ่นดินจะเริ่มต้นได้อย่างไรล่ะ”
เสวียนเฟยมองนาง “ท่านหมายความว่าอย่างไร”
“ข้าแค่คิดว่า พวกเราต้องทำความเข้าใจให้ตรงกัน”
สายตาสองคู่ประสานกันภายในแววตาอันเงียบสงบของนาง เสวียนเฟยมีท่าทีอ่อนลงหรือบางทีนางอาจไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ
นี่เป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกันมาก จากมุมมองของเขานางจงใจหาเรื่องเขาในตอนแรก อยู่ดีๆ ก็พบปัญหาของเขาแล้วบังคับให้เขามอบดอกถานเชิงให้แก่นาง แต่เขา
