งความยากลำบากของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ถ้าหากทุกคนเข้าใจได้ก็คงจะดี…”
…………
ไท่จื่อเจียงเชิ่งมองประตูห้องโถงด้วยสีหน้าเงียบขรึม
ทันทีที่อวี้หยางพูดถึงดาวมารเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อกลุ่มคนที่เข้าเฝ้าฮ่องเต้ออกมา เจียงเชิ่งก็รีบเดินทางขอเข้าพบทันที แต่น่าเสียดายที่ฮ่องเต้บอกให้เขากลับไปพักผ่อน
เจียงเชิ่งจะสบายใจได้อย่างไรผ่านไปไม่นานเขาก็หันกลับมาอีกครั้ง
ผู้ใดจะรู้เขารอนานขนาดนี้เห็นเพียงว่านต้าเป่าที่เดินออกมา
“ว่านกงกง เสด็จพ่อ…”
ว่านต้าเป่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ไท่จื่อเสด็จกลับไปพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงเพลียพระวรกาย เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรไท่จื่อไม่ต้องกังวลพระทัยไปพ่ะย่ะค่ะ”
อารมณ์ของเจียงเชิ่งผ่อนคลายลง ฮ่องเต้ไว้ใจหลู่เฉียนมาก หากเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ จะต้องปรึกษาเรื่องนี้กับอีกฝ่ายแน่นอน
เมื่อคิดเช่นนั้นเจียงเชิ่งจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าไม่รบกวนกงกงแล้ว”
“ส่งเสด็จไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ”
เจียงเชิ่งเดินออกไปไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นก็มีขันทีเล็กเดินออกมาจากด้านในแล้วรายงานว่า “ว่านกงกง คุณชายสามเรียกให้เตรียมเครื่องเสวย” ว่านต้าเป่ารีบกลับเข้าไปจัดการ
สีหน้าของเจียงเชิ่งมืดครึ้มลงทันที คนที่สามารถเข้าเฝ้าได้มีเพียงคุณชายสามคนเดียว และเป็นคุณชายสามจากจวนโป๋วหลิงโหวด้วย เขาถูกขวางจากด้านนอกไม่ให้เข้าพบ แต่เด็กนั่นกลับเข้าไปได้!
เจียงเชิ่งรู้สึกร้
