จี้เสียวอู่ตกใจ “เขาเป็นอะไร”
หยางชูพิงเสาศาลาและพูดบั่นทอนกำลังใจ “จะเป็นอะไรได้อีก ความสามารถคงไม่ถึงเลยพยากรณ์ไม่ได้”
“พยากรณ์ไม่ได้ถึงกับต้องอาเจียนเป็นเลือดเลยหรือ”
“การล่วงรู้ความลับสวรรค์มันจะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร เจ้าไม่เคยเห็นนักพยากรณ์หลายคนมีสภาพไม่สมบูรณ์หรือ เป็นเพราะพวกเขาเหล่านั้นได้รับผลสะท้อนกลับ สิ่งที่พวกเขาทำนายเป็นโชคชะตาของตนเองเท่านั้น แต่การพยากรณ์โชคชะตาของแผ่นดินคือการพยากรณ์โชคชะตาของผู้คนนับหมื่นคนซึ่งยากกว่าหลายร้อยเท่า”
จี้เสียวอู่คิดตามแล้วพยักหน้า “มีเหตุผล”
หยางชูมองจวินโม่หลีด้วยความรู้สึกยินดีปรีดา “เจ้าดูเขา เห็นได้ชัดว่าความสามารถไม่ถึงจึงพยากรณ์ไม่ได้”
ทันทีที่เขาพูดจบศิษย์อีกคนก็ตัวสั่นและอาเจียนออกมาเป็นเลือด
“ฮ่าๆๆ ไปอีกคนแล้ว!”
นักพรตผู้เฒ่าเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา หยางชูจึงหยุดหัวเราะในทันทีแล้วทำท่าท่างใส่ซื่อ
นักพรตผู้เฒ่าถามจวินโม่หลีและศิษย์อีกคน “พวกเจ้าสองคนจะถอนตัวจากการแข่งคัดเลือกเจ้าสำนักหรือไม่”
เรื่องการแทรกแซงความลับสวรรค์ มองเห็นก็คือมองเห็น มองไม่เห็นก็คือหมดหนทาง พลังไม่เพียงพอแล้วหากยังฝืนทำต่อไปไม่เพียงแต่จะมองไม่เห็นความลับสวรรค์เท่านั้น แต่ตนเองจะได้รับความเสียหายด้วย
ทั้งสองคนแม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ทำได้แค่เพียงพยักหน้า
นักพรตผู้เฒ่าพยักหน้า “พวกเจ้าพักผ่อนเถอะ”
“ขอรับ”
แล้วในด่านสุดท้าย มีสองคนที่ถอนตัวออกไป สองคนที่แพ้
