าอาเจียนออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง
นักพรตผู้เฒ่าลงมือในทันทีเขาสกัดจุดที่หลังคออีกฝ่าย ถ่ายเทกำลังภายในเข้าไป
อวี้หยางอาเจียนออกมาเป็นเลือดติดต่อกันและหยุดลงในที่สุด
“อาจารย์อา” อวี้หยางลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนก “ข้าเห็นแล้วๆ!”
นักพรตผู้เฒ่าเก็บมือแล้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าเห็นอะไร”
“ข้าเห็น…ดาวมารปรากฏตัวขึ้น…แผ่นดินกำลังตกต่ำ”
สิ้นเสียงของเขาสีหน้าของนักพรตผู้เฒ่าเปลี่ยนไป
“เจ้าพูดอะไรออกมา!” เขาตะคอกใส่
“ดาวมารปรากฏตัวขึ้น…มีดาวมาร” น้ำเสียงของอวี้หยางมีความสับสนปะปนกับความหวาดกลัว
คำพูดนี้ไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว ฮ่องเต้มองไปที่หอดูดาวด้วยแววตามืดมน
นักพรตผู้เฒ่าสงบอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วและกล่าวกับเขาว่า “ด้วยทักษะของเจ้า การพยากรณ์โชคชะตาแผ่นดินคงหนักหน่วงเกินไปเจ้าไปรักษาตัวก่อนเถอะ”
“อาจารย์อา!” อวี้หยางอยากจะพูดมากกว่านี้
“ไปรักษาตัวซะ!” นักพรตผู้เฒ่าเอ่ยเสียงต่ำ
อวี้หยางทำได้เพียงกลืนคำพูดต่อไปด้วยความไม่เต็มใจ “ขอรับ…”
นักพรตผู้เฒ่าจะไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้หรือ เพียงแต่คำพูดนี้สามารถพูดออกมาลอยๆ ได้อย่างไรกัน บางครั้งประชาชนก็ต้องการฟังคำพูดที่ไม่เป็นจริง
เขามองไปยังเสวียนเฟย และหวังว่าเสวียนเฟยจะพยากรณ์ผลลัพธ์ที่สมเหตุสมผลกว่านี้…เสวียนเฟยในตอนนี้รู้สึกสับสนเมื่อต้องเผชิญกับทะเลแห่งดวงดาวขนาดใหญ่
เขามองไม่เห็นดาวมารที่อวี้หยางพูดถึง แต่กลับเห็นเมฆปก
