งของประดับที่ไม่มีประโยชน์ หากนึกอะไรไม่ได้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ อย่างไรก็ตามสองอย่างนี้ก็เหมือนกัน!
มนุษย์ หากไม่สามารถทำอะไรได้ก็ไร้ประโยชน์…
หมิงเวยพูดกระซิบกับเขา “พี่ห้า”
จี้เสียวอู่เงยหน้าขึ้น “อา”
“ท่านกลัวการถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงหรือไม่”
จี้เสียวอู่ผงะหมายความว่าอย่างไรกัน
“ข้ามีวิธีดึงวิญญาณร้ายนี้ออกมาได้ แต่จำเป็นต้องมีเหยื่อ แต่การเป็นเหยื่อมีความเสี่ยงท่านลองพิจารณาดู”
จี้เสียวอู่ตอบกลับอย่างไม่ลังเล “ไม่ต้องพิจารณาอะไรแล้ว เจ้าอยากให้ข้าทำอะไร”
หมิงเวยยิ้ม “ท่านจำสิ่งที่คนตัดไม้พูดได้หรือไม่ พวกเขามีลูกสาวชื่อเสี่ยวอิง ท่านแกล้งเป็นเสี่ยวอิงบุตรสาวของนาง และดูว่าร่างกายของนางสามารถล่อลวงได้หรือไม่ เมื่อถึงเวลานั้นท่านก็กอดนางไว้ให้แน่น”
จี้เสียวอู่งงงวย “ให้ข้าสวมรอยเป็นบุตรสาวของนาง แต่ข้าเป็นชายนะ!”
“ไม่เป็นไร เมื่อถูกวิญญาณร้ายครอบงำจิตสำนึกของตนเองอยู่ระหว่างความจริงกับความเท็จ หากท่านแสดงสมจริงนางแยกไม่ออกหรอก”
จี้เสียวอู่กัดฟัน “ได้!”
เขาวิ่งออกไปและตะโกนขึ้นมาว่า “ท่านแม่!”
หญิงสาวที่ถูกตะโกนเรียกชะงักแววตาของนางดูสับสนไปชั่วขณะ
“ท่านแม่ นี่ลูกเองเสี่ยวอิง!”
“….” เสวียนเฟยและคนอื่นๆ ตกตะลึง ส่วนหยางชูถึงกับหลุดหัวเราะออกมา
จี้เสียวอู่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรและก้าวเข้ามาใกล้อีกฝ่าย “ท่านแม่ ท่านจำลูกไม่ได้หรือ ลูกเสี่ยวอิงไง! เหตุใดท่านแม่ถึงทิ้งลูก ท่านแม่ไม
