ส่ายหน้า “ไม่ได้ หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร”
ซีเฉิงพูดอย่างชัดเจนแล้วตามหาวิญญาณชั่วร้ายโดยห้ามทำร้ายร่างกายผู้คน ทารกบอบบางเพียงนี้ หากแย่งมาตรงๆ แล้วเกิดบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไร
หญิงสาวนางนี้จะต้องปกป้องบุตรของตนเองด้วยชีวิตเป็นแน่ ทั้งเจ็ดคนรู้สึกหมดหนทาง
จี้เสียวอู่สะกิดหมิงเวย “เป็นเด็กคนนี้จริงๆ หรือ”
หมิงเวยเลิกคิ้วไม่ตอบอะไร
“หมายความว่าความยากของคำถามนี้ไม่ใช่ตามหาวิญญาณชั่วร้าย แต่เป็นจะไม่ทำร้ายผู้อื่นอย่างไรงั้นหรือ”
หยางชูหัวเราะเยาะ “น่าเบื่อจริง! ข้าเคยคิดว่ามันเป็นการทดสอบที่น่าสนใจ แต่ผลลัพธ์กลายเป็นการทดสอบสิ่งที่เรียกว่าศีลธรรมไปซะได้”
จี้เสียวอู่พูด “นี่เป็นปัญหาจริงๆ! หรือว่าท่านสามารถดูเด็กคนนี้ตายได้งั้นหรือ”
หยางชูกลอกตามองบน “ข้าดูไม่ออกเลยว่าเจ้าเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม”
จี้เสียวอู่ลูบศีรษะ “ถึงข้าไม่ใช่คนดีอะไร แต่ให้ลงมือกับเด็ก..ข้าก็ทำไม่ลงหรอกนะ”
หยางชูแค่นหัวเราะ “ได้ ถ้าพวกท่านแต่ละคนไม่กล้า งั้นข้าทำเอง”
พูดจบเขาก็ก้าวไปข้างหน้าท่าทางราวกับจะไปจับตัวทารกน้อยคนนั้น
คนอื่นเห็นเช่นนั้นก็ตกใจจวินโม่หลีตะโกนออกไปว่า “ท่านจะทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
แต่หยางชูไม่สนใจเขา จวินโม่หลีโกรธมากเขาชักกระบี่ออกมาแล้วพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย เหล่าขุนนางชั้นสูงเห็นเหตุการณ์นี้ก็ตกใจพวกเขาพูดคุยกัน
“คุณชายหยางผู้นี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน”
“ใช่! แม้ว่าเด็กจะมีปัญหาจริงๆ
