่องนี้คงซาลงแล้ว เรื่องการทาบทามคงไม่ได้รับผลกระทบอะไร”
“เจ้าค่ะ” ในที่สุดเหวินหรูก็พยักหน้า “ที่พี่สามพูดมาก็ถูกข้าคงแค่กังวลไปก่อน”
เหวินอิ๋งยิ้มด้วยความพึงพอใจ “เจ้าเป็นน้องสาวที่ดีของข้าจริงๆ” พูดจบนางก็หันไปมองหมิงเวยที่อยู่กลางสนามด้วยความรู้สึกไม่พอใจ “ชอบทำตัวโดดเด่นอะไรขนาดนั้นกัน คงไม่ใช่ว่าใช้โอกาสในวันนี้แสดงรูปโฉมของตัวเองหรอกนะ คงคิดจะตกเต่าทองคำ[1]ล่ะสิ!”
เหวินหรูไม่พูดอะไร นางหันหน้าไปทางอื่นพลางพูดในใจว่า ‘หากนางอยากทำตัวโดดเด่นบ้างล่ะคงไม่ทำร้ายผู้อื่นใช่หรือไม่’
เมื่อไม่มีผู้ใดลงสนามอีกฮ่องเต้จึงโบกมือ “เอาล่ะ พวกเจ้าเริ่มเถอะ”
ผู้อาวุโสอี้ตอบรับและออกไปเผชิญหน้ากับผู้เข้าร่วม “ทุกท่าน กฎสำหรับการแข่งขันนี้มีดังต่อไปนี้ จากหอเหวินเต้าไปจนถึงหอดูดาวจะมีทั้งหมดห้าประตู ทุกครั้งที่ผ่านด่านจะได้รับเหรียญแปดทิศหนึ่งอัน ผู้ที่ได้มากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ หากมีผู้ที่ได้จำนวนเท่ากันก็จะเชิญผู้เฝ้าประตูมาให้คะแนน ในขั้นตอนนี้สามารถใช้วิธีการใดก็ได้เพื่อป้องกันไม่ให้คู่ต่อสู้ผ่านด่านไปได้ ขอแค่เพียงไม่ทำอันตรายถึงชีวิตถือว่าไม่ผิดกฎ”
มีคนถามทันทีว่า “ท่านนักพรตท่านหมายถึงสามารถบังคับคู่ต่อสู้ด้วยกำลังได้งั้นหรือ”
ผู้อาวุโสอี้ยิ้ม “วรยุทธ์อยู่ในขอบเขตของการแข่งขัน หากท่านมีความมั่นใจเช่นนั้น ท่านสามารถลองดูได้”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้หลายคนก็เตรียมตั้งท่าต่อสู้
“แต่ว่า…” ผู้อาวุโสอ
