ล่า”
สะใภ้ใหญ่ยิ้มก่อนเอ่ย “พวกเขารู้สึกดีต่อกันไม่ดีหรือเจ้าคะ”
จี้ฮูหยินรู้สึกยินดี “จริงด้วย ก่อนหน้านี้กลัวว่าเสียวอู่จะทำให้คนอื่นหวาดกลัว แต่พอเสี่ยวชีเข้ามาเขาก็ดีขึ้น”
“จริงเจ้าค่ะ ไม่เพียงแต่ได้รับตำแหน่ง แต่ยังสามารถจัดการเรื่องทางการได้ น้องเขยแค่ขาดคนดูแลน่าเสียดายที่น้องหญิงยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ ไม่เช่นนั้นคงจัดงานแต่งให้พวกเขาแล้ว ท่านแม่วางใจเถอะเจ้าค่ะ”
จี้หลิงฟังแล้วก็สงสัย เขาไม่แปลกใจที่เสียวอู่ถูกควบคุม แต่ที่เขาแปลกใจก็คือจนถึงตอนนี้น้องหญิงยังไม่พูดเรื่องถอนหมั้นเลย หรือนางจะชอบเสียวอู่เข้าแล้วจริงๆ
เมื่อคิดดูอีกทีปกติพวกเขาก็เข้ากันได้ดี แต่รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง คนอย่างน้องหญิงจะไปชอบเสียวอู่ได้อย่างไร ดูเหมือนแกล้งล้อเล่นกันเสียมากกว่า…
“ตัวฝู เจ้าจำทางเอาไว้” หมิงเวยพูดเสียงเบา
พวกนางเดินตามสาวใช้นางนั้น พอเดินไปได้สักพักก็ออกจากตัววัดอารามเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางเล็กๆ
“คุณหนู ที่นี่ลับตาคนมากเลยเจ้าค่ะ” ตัวฝูพูดเสียงเบา
ที่นี่ถือได้ว่าเป็นภูเขาด้านหลังของเสวียนตูกวัน หมิงเวยไม่พูดอะไร นางเอาแต่เดินตามสาวใช้ไปตลอดทาง ในที่สุดก็เห็นกระท่อมสองสามหลังอยู่ไกลๆ
เมื่อเดินมาถึงหน้ากระท่อม สาวใช้หันกลับมาคารวะนางแล้วเดินกลับไปทางเดิม
หมิงเวยเปิดรั้วเข้าไปยังลานบ้าน คนที่ออกมาไม่ใช่หยางชูแต่เป็นหนิงซิว
“คารวะ อาจารย์” หมิงเวยย่อกายทำความเคารพ
หนิงซิวพยักหน้าด้วยสีหน้าไ
