มกัน ท่านอาจารย์ใช้เวลาเป็นร้อยปีในการชิงป้ายคุ้มกันกลับมาจากเสวียนตูกวัน แล้วรับสืบทอดตำแหน่งปรมาจารย์แห่งชีวิตอีกครั้ง แต่หากนับเวลาดูแล้วน่าจะเป็นสิบปีหลังจากนี้ เพราะฉะนั้นข้าจึงไม่แน่ใจว่ามันยังอยู่หรือไม่ ปรมาจารย์แห่งชีวิตที่ไม่มีป้ายคุ้มกันไม่ถือว่าเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิตที่แท้จริง”
หยางชูคิดอย่างละเอียดแล้วส่ายหัว “ของสองสิ่งนี้ไม่ง่ายเลยที่จะได้มันมา ยอดฝีมือของเสวียนตูกวันดุจดั่งเมฆ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ท่านจะรู้ว่ามันอยู่ที่ใดแล้วก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะขโมยจากภายในมาได้”
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูดตามจริง “แต่ไม่เอามาไม่ได้”
“ท่านไปเจรจากับพวกเขาไม่ได้หรือ เจรจาซื้อมันมา”
หมิงเวยแค่นหัวเราะ “เจรจากับผีน่ะสิ! ดอกถานเชิงสามารถเร่งให้กลายเป็นยอดฝีมือเช่นตัวฝูได้ภายในเวลาอันสั้น ท่านคิดว่าพวกเขาจะเต็มใจเอามันออกมาหรือ สำหรับป้ายคุ้มกันคนในเสวียนตูกวันคงไม่รู้ว่ามันเป็นป้ายประจำตัวของปรมาจารย์แห่งชีวิตพูดไปก็คงพอจะได้มันมา”
นางชะงักไปพักหนึ่งแล้วพูดต่อว่า “แต่ถึงจะซื้อได้ข้าก็ไม่อยากซื้อ”
“ทำไม”
“เสวียนตูกวันเคยรู้สึกผิดต่อท่านอาจารย์ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือมีบุญคุณกับพวกเรา หากไม่ขโมยก็ต้องซื้อด้วยใจแทน ข้าดูโง่มากหรือไม่”
หยางชูถอนหายใจ “ช่างมีจิตใจที่ชอบธรรมมีเหตุผลเพียงพอก็สามารถพูดได้อย่างเต็มที่เพียงนี้ สำหรับพวกท่านปรมาจารย์แห่งชีวิตสิ่งที่สำคัญที่สุดคือหน้าตาใ
