ดื้อเกินไปน่ะสิ” เผยกุ้ยเฟยตอบ “หากน้าถามเจ้าเรื่องแม่นางผู้นั้นตรงๆ เกรงว่าสีหน้าดีๆ ของเจ้าคงไม่ได้เห็นเป็นแน่” หยางชูได้ยินเช่นนั้นก็หันหน้าไปทางอื่น
เผยกุ้ยเฟยตบมือเขาเบาๆ “เอาล่ะ เจ้าอย่าคิดมากเลย น้าอยากบอกเจ้าว่าไม่ต้องคิดมาก เจ้าชอบแม่นางผู้นั้นก็แค่ไปสู่ขอ ภรรยาของเจ้าขอเพียงเจ้าชอบนางก็พอแล้วไม่ต้องการอย่างอื่นอะไร”
หยางชูพูดเสียงเบา “ท่านน้าพูดอะไรน่ะ นางมีสัญญาหมั้นหมายอยู่แล้ว”
“มีแล้วก็ยกเลิกได้ เสื่อมเสียชื่อเสียงไม่เป็นไรหากทำให้เจ้าแต่งงานได้จะให้น้าใช้อำนาจกับผู้อื่นก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียชื่อเสียงของน้าก็ไม่ได้ดีอยู่แล้ว”ประโยคสุดท้ายมีน้ำเสียงเยาะเย้ยแฝงอยู่
หยางชูใจสั่น ถึงแม้เผยกุ้ยเฟยจะเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ แต่ในสายตาผู้อื่นนางก็ไม่ได้มีท่าทีหยิ่งผยองที่ตนเองเป็นคนโปรดเลย งานอดิเรกเพียงอย่างเดียวของนางคือการเขียนภาพจะให้อยู่แต่ในตำหนักหลิงติงทั้งวันไม่ออกไปไหนก็ทำได้ หลังจากการสิ้นพระชนม์ของฮองเฮานางก็กลายเป็นใหญ่ในวังหลังแต่ก็แทบไม่ได้ใช้อำนาจที่มีเลยควรทำอย่างไรก็ยังทำอย่างนั้น
ถึงนางจะเงียบเช่นนี้ แต่ชื่อเสียงของนางก็ไม่ได้ดีเลย เพราะนางเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ที่ได้มาในทางที่ไม่ถูกต้อง
“ดูเจ้าสิ หลายวันมานี้ไม่ค่อยได้พักผ่อนใช่หรือไม่ อย่าไปมีเรื่องทะเลาะสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ เดี๋ยวจะเดือดร้อนในอนาคต ยามบ่ายอยู่ทานข้าวที่นี่เสียก่อนห้องเครื่องบังเอิญฆ่ากวางได
