ีมือของหวงเฉิงซือที่ซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่รีบเข้ามาแทนที่ ขวางทางพวกเขาไว้
งูขาวอาศัยจังหวะนี้รีบคว้าตัวเหวินอิ๋งหลบไป ด้วยความที่มันเห็นกับตาว่าเหวินอิ๋งให้ร้ายเว่ยเสี่ยวอันจึงรู้สึกไม่ดีกับนางเท่าใดนัก มันจงใจตวัดหางใส่จนเหวินอิ๋งร้องออกมาด้วยความเจ็บแล้วล้มลงกับพื้น
หยางชูลงสู่พื้นตามมาเขาเห็นศิษย์พี่ของจวินโม่หลีก็โจมตีด้วยพลังกระบี่ใส่พวกเขาไปอย่างไม่ลังเล อีกฝ่ายที่ถูกโจมตีกลางคันจะไปโต้ตอบทันได้อย่างไร
จวินโม่หลีได้รับบาดเจ็บ เดิมทีเขาอารมณ์ไม่ดีอยู่ก่อนแล้ว แต่พอเห็นหยางชูเขายิ่งทนไม่ไหวพูดออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “คิดว่าข้าแพ้เจ้ากระบวนท่านี้แล้วจะสู้เจ้าไม่ได้งั้นหรือ” พูดจบเขาก็ยกกระบี่ขึ้นโต้กลับ
“ศิษย์น้อง!”
คนผู้นั้นถอนหายใจอยากจะตำหนิอีกฝ่ายที่สะเพร่าเกินไป แต่ในเมื่อลงมือไปแล้ว ตนในฐานะศิษย์พี่ไม่สามารถมองดูอยู่เฉยๆ ได้จึงสะบัดแขนเสื้อและตรงไปหาหยางชู
ศิษย์น้องของเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นี้หากเขาไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยศิษย์น้องของตนอาจเป็นอันตรายได้ แต่ในตอนนั้นเองก็มีเสียงขลุ่ยดังขึ้น
เสียงขลุ่ยดังขึ้นแผ่วเบา ช่างดูสงบและไพเราะ แต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายสังหารซึ่งพุ่งมายังตน คลื่นเสียงที่ไล่ตามมา จู่ๆ ก็ระเบิดขึ้นข้างกายเขา
อีกฝ่ายยังมียอดฝีมืออีกคน!
เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้เขาจึงหันศีรษะกวาดตามองออกไป และเห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนรถม้า ใบหน้าของนางมีผ้าคลุมปิดกั้นไว้อ
