ท่านลุงได้หรือไม่ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงกระวนกระวายเป็นแน่” หยางชูตอบรับแล้วสั่งการองครักษ์เงา จากนั้นก็ขึ้นรถม้าไปกับหมิงเวย
ผ่านไปสักพักรถม้าก็หยุดลง หมิงเวยเหลือบมองไปรอบๆ แล้วรู้สึกประหลาดใจ “ที่นี่คือ…หวงเฉิงซืองั้นหรือ”
หวงเฉิงซืออยู่ติดกับพระราชวัง ง่ายต่อการจดจำ หยางชูพยักหน้าแล้วพานางเข้าไปในที่ทำการอย่างไม่สนใจผู้ใด ตลอดทางมีทหารดูต้นทางเพียงไม่กี่คน แต่หมิงเวยสามารถรับรู้ได้ว่าสถานที่นี้ถูกปกคลุมไปด้วยชี่ต่างๆ
ที่นี่มียอดฝีมือมากมายจริงๆ!
เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่หยางชูก็ตะโกนเรียกอาสวน “ระดมพล!”
……………
เมื่อจี้เสียวอู่ได้รับสารตอบกลับ เขาก็ไม่ว่าอะไรและยังคงพูดคุยกับคนที่ฉีผิงส่งมา “พี่ชาย พวกเราจะได้ออกไปจากที่นี่เมื่อไรหรือ อยู่แต่ในนี้ทั้งวันมันหายใจไม่ออก”
คนผู้นั้นทำสีหน้าเบื่อหน่าย “ตรงไหนกัน คุณชายกัวช่างโชคดีมีสาวงามหลายคนอยู่เคียงข้าง พวกเรานี่สิ…”
จี้เสียวอู่หัวเราะและตบไหล่อีกฝ่าย “ขอโทษด้วย พูดตามตรง พวกเราตระกูลกัวไม่เคยบังคับสตรี เพราะฉะนั้นสาวใช้ของข้าหากนางได้ยินเข้าคงทนไม่ได้…”
คนผู้นั้นอยากรู้มากจึงกล่าวถาม “คุณชายกัว อย่าโทษที่พวกเราทำให้ขุ่นเคืองเลย ถึงพวกท่านจะมาจากลั่วเฉิง พวกเราเป็นคนในเมืองหลวง แต่ขอทานจะสามารถทำอะไรได้เล่า พวกท่านไม่ได้ทำธุรกิจนี้แล้วสามารถเลี้ยงดูทุกคนได้อย่างไร”
จี้เสียวอู่พูดมั่วซั่วออกไปว่า “จะไปยากอะไรกัน ใหญ่เท่าบ่อนพนันโรงรับจำนำ
